Verslag bedevaart Derde Orde (NL) naar Heiloo
Op de frisse najaarsochtend van 17 oktober 2026 namen verschillende kerkgangers plaats in de kerkbanken van de Sint Willibrordkerk om deel te nemen aan de H. Mis. Op deze dag vond namelijk de jaarlijkse bedevaart van de Derde Orde plaats. Dit keer was de bestemming Onze Lieve Vrouw ter Nood te Heiloo, het grootste en meest bekende, Mariale bedevaartsoord van Nederland.
Om 10:30 begon de Heilige Mis ter ere van O. L. Vrouw (op zaterdag). “In een voor-conciliair bedevaartboekje heb ik gezien,” zei Pater de Beer op de preekstoel, “dat men bij gelegenheid van de bedevaart naar Heiloo de Mis van O.L. Vrouw op zaterdag nam." Dat deden we dan ook.
Na de Mis was er ontbijt met koffie, thee en zelfgebakken lekkers met natuurlijk een aantal leuke moppen, waarvan sommige uiteraard verteld werden door Pater de Beer. Na een hoop gezelligheid was het dan toch tijd om te gaan; we vertrokken met verschillende auto’s vol bedevaartgangers naar Heiloo. Naast de (aspirant)leden van de Derde Orde gingen ook andere geïnteresseerde gelovigen mee!
In Heiloo aangekomen werden we hartelijk verwelkomd door een vriendelijke zuster, Zuster Castissima. Zij heeft ons het bijzondere ontstaan van het bedevaartsoord verteld.
Centraal in het bedevaartsoord staat de waterput, ‘Runxputte’, met heilzaam water. Deze put wordt voor het eerst genoemd in een tekst uit de 11de eeuw.
Het verhaal over Heiloo gaat als volgt. Het was in de 14de eeuw dat een boer op zijn land een Mariabeeld aantrof in zijn akker. Hij besloot om het beeldje mee naar huis te nemen. Eenmaal thuis zette hij het beeldje neer en ging verder met het volbrengen van zijn dagelijkse taken. Kort hierna was tot zijn verbazing het beeldje op wonderbare wijze teruggekeerd naar de plaats waar hij het eerst gevonden had! Maria maakte hiermee duidelijk: ‘Ik wil hier geëerd worden’. In diezelfde tijd kwam er een schip in een storm terecht bij de kust van Heiloo. De schipper bad in nood tot Onze Lieve Heer, want de wind waaide ontzettend hard en zijn boot bewoog alle kanten op. In zijn gebed smeekte hij om de bijstand van Onze Lieve Vrouw. Toen hoorde hij een lieflijke vrouwenstem boven al het stormgeraas uit; die lieflijke stem zei: “Als ge mij gaat eren, zal de wind gaan keren”. De schipper wist zeker dat dit Maria was. Hij en zijn schip overleefden de storm. Hij deed een belofte om zich voortaan vurig in te zetten voor de verering van Maria, en liet hierbij ter ere van haar een kapel bouwen. De verhalen van de boer en de schipper kwamen bij elkaar en de Genadekapel werd gebouwd op het stuk land waar het Mariabeeldje eerder gevonden was.
Tijdens de Reformatie werd de kapel verwoest (1573). De put werd gedicht met puin van de kapel. In 1713, ten tijde van de veepest, kwam met kracht water naar boven onder het puin vandaan. De dieren die van dit water dronken, overleefden de veepest. Het nieuws verspreidde zich, en al snel kwamen van alle kanten mensen om dit heilzame water te halen.
In het jaar 1905 werd de put uitgegraven. In 1907 werd er een tijdelijke kapel gebouwd, 23 jaar later kwam de huidige kapel die er nu staat, tot stand. Nog een mooi feitje, het Mariabeeld dat in de kapel staat is van de bekende kunstenaar Mengelberg.
Na het horen van deze bijzondere geschiedenis begonnen we de Kruisweg te bidden. Plots begon het te regenen en besloten we bij de derde statie om toch eerst een bezoek aan de Genadekapel te brengen. Hier hebben we prachtige liederen gezongen en gezamenlijk de Rozenkrans gebeden. Nu de regen was gestopt, gingen we verder met het bidden van de Kruisweg.
Na deze activiteiten hadden wij wel een lekker stukje taart verdiend, we snelden ons naar het ‘Oesdom’ waar we terecht konden voor een mooi boek, wat lekkers en een lekker kopje koffie.
Toen de laatste hap taart op was, zeiden we de medewerkers van het ‘Oesdom’ gedag. We liepen vervolgens gezamenlijk naar de put. Bij de put hielpen we elkaar met het vullen van onze flessen met dit geneeskrachtige water. Nadien namen we nog wat vrije tijd om te bidden in de Genadekapel en het bewonderen van de bijzonder mooie muurschilderingen met voorstellingen uit het leven van Jezus en Maria, en op de achterwand een voorstelling van het Hemelse gastmaal, het doel van ons Katholiek leven.
Aan het einde van de dag kwamen we voor een laatste keer bijeen voor een groepsfoto, als herinnering aan deze prachtige dag. Toen ieder van ons begon aan de lange weg terug naar huis, hielden we Onze Lieve Vrouwe ter Nood in gedachten. Want als we Maria eren, zal de wind gaan keren.
Door Emily