“De Maagd Maria tegenover de geest van Assisi” - Brief van de Algemeen-Overste aan vrienden en weldoeners nr. 95
“Verheug u, Maria, want u alleen hebt alle ketterijen die in de wereld zijn opgekomen, overwonnen.”
De allerheiligste Maagd Maria overwint de ketterijen, omdat het haar moederlijke opdracht is de zielen naar het goddelijke leven te geleiden door hen naar Jezus Christus, de vleesgeworden Waarheid, te brengen. De ketterij tast echter, door de kennis van God en Christus te verdraaien, het bovennatuurlijke leven aan bij de bron zelf. Zij die de opdracht heeft ontvangen om dit leven aan de zielen door te geven, moet hen dan ook beschermen tegen datgene wat het vernietigt: dwaling en leugen.
Het uitroeien van ketterijen betekent voor Maria dus dat zij de Waarheid van haar Zoon in de geesten verdedigt, teneinde de zielen met Hem verenigd te houden.
Dierbare Gelovigen, Vrienden en Weldoeners,
De geest van Assisi en van Mater Populi Fidelis
Veertig jaar geleden bracht paus Johannes Paulus II in Assisi vertegenwoordigers van alle religies bijeen voor een dag die een diepe indruk op de zielen zou maken en het onheilspellende voorbeeld zou worden voor een hele reeks oecumenische bijeenkomsten die zich in de loop van de jaren zouden herhalen. De ouderen onder ons herinneren zich wellicht een bijzonder veelzeggende gebeurtenis: een groep pelgrims uit Zuid-Italië was in Assisi aangekomen met een beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Fatima, zonder goed te begrijpen wat er zou gaan gebeuren… Zij werden door de organisatoren van de bijeenkomst weggestuurd, omdat de aanwezigheid van dit Mariabeeld het verloop van de geplande ceremonies zou hebben verstoord.
Een jaar geleden, op 4 november 2025, publiceerde het Dicasterie voor de Geloofsleer een tekst die tot talrijke reacties leidde, aangezien daarin het christelijke volk uitdrukkelijk werd verzocht om, met betrekking tot de allerheiligste Maagd Maria, de titels Medeverlosseres en Middelares van alle genaden niet meer te gebruiken. Deze titels worden thans beschouwd als ongepast, onnauwkeurig en, bovenal, ongeschikt om het katholieke dogma, zoals dat thans wordt opgevat en herzien, adequaat weer te geven.
Deze rampzalige tekst, die zowel qua inhoud als qua onvermijdelijke pastorale gevolgen verwoestend is, heeft niettemin indirect een positief effect teweeggebracht: namelijk het belang van de formuleringen en titels opnieuw onder de aandacht brengen. Het modernistische perspectief, dat erop gericht is de geloofsakte te reduceren tot een persoonlijke en inwendige ervaring van God, leidt immers tot minachting voor formuleringen, onder het voorwendsel dat het geloof niet kan worden beperkt of ingeperkt door het gebruik van concrete en “technische” uitdrukkingen, die structureel niet in staat zijn een geleefde ervaring weer te geven.
Wij willen dan ook gebruikmaken van de treurige verjaardag van de interreligieuze samenkomst te Assisi en van de publicatie van Mater Populi Fidelis om na te denken over een zeer mooie titel die de liturgie toekent aan de allerheiligste Maagd Maria: zij die, op eigen kracht, alle ketterijen verplettert. “Verheug u, Maria, want u alleen hebt alle ketterijen die in de wereld zijn opgekomen, overwonnen.”
Hoe valt een dergelijke titel te rechtvaardigen? Om welke reden wil de Kerk ons, zelfs in haar liturgie, een dergelijk beeld van Maria voorhouden? Op het eerste gezicht lijkt deze titel geen direct verband te hebben met het goddelijke Moederschap, noch met de eeuwige maagdelijkheid van Maria.
Om de schoonheid en de diepgang van deze titel te kunnen beoordelen en de volle reikwijdte ervan te begrijpen, moeten wij teruggaan naar de bron zelf van het bovennatuurlijke leven: het leven van God, dat Hij door de genade aan de zielen wil schenken. In dit licht kunnen wij de unieke plaats begrijpen van de allerheiligste Maagd Maria, in wie deze deelname aan het goddelijke leven een onvergelijkbare volheid bereikt.
Wat is het goddelijke leven?
Laten wij ons even, voor enkele ogenblikken, verdiepen in de theologie en proberen een glimp op te vangen van de eeuwigheid. Het goddelijke leven is het eenvoudigste wat er bestaat; maar juist die eenvoud is zo diepgaand dat wij haar niet ten volle kunnen bevatten.
“Het goddelijke leven is niets anders dan een daad van beschouwing en liefde, waardoor God, Zichzelf tegelijkertijd beschouwend als de allerhoogste Waarheid en als het allerhoogste Goed, volmaakt van Zichzelf geniet.”
In de eeuwigheid verricht God slechts één enkele handeling: Hij aanschouwt voortdurend Zichzelf. Hij aanschouwt Zijn Wezen, Hij aanschouwt de oneindige volmaaktheid daarvan – want dit Wezen is nu eenmaal oneindig volmaakt. Deze aanschouwing van Zijn allerhoogste Wezen vormt Zijn leven zelf: indien God niet op deze wijze zou leven, zou Hij eenvoudigweg niet langer God zijn.
Welnu, deze oneindige volmaaktheid die Hij aanschouwt, aanschouwt Hij volmaakt: Zijn goddelijke verstand aanschouwt Zijn goddelijk Wezen en omvat het in zijn geheel, in een unieke daad van aanschouwing, volmaakt waarachtig en altijd identiek aan Zichzelf. Zo aanschouwt Hij, door Zijn goddelijk Wezen volmaakt te kennen, Zichzelf als de allerhoogste Waarheid 1.
En anderzijds, door Zichzelf te aanschouwen als de allerhoogste Waarheid, aanschouwt God Zichzelf eveneens als het allerhoogste Goed. Het Ware en het Goede duiden immers op één en dezelfde werkelijkheid, beschouwd vanuit twee verschillende invalshoeken 2: indien God het allerhoogste Wezen en de allerhoogste Waarheid is, is Hij dus noodzakelijkerwijs ook het allerhoogste Goed. En in deze beschouwing van Zichzelf als het allerhoogste Goed, heeft God volmaakte liefde voor Zichzelf. Zou het anders zijn, dan zou God niet langer God zijn.
Kortom, het goddelijke leven is niets anders dan een daad van beschouwing en liefde, waardoor God, Zichzelf tegelijkertijd beschouwend als de allerhoogste Waarheid en als het allerhoogste Goed, volmaakt van Zichzelf geniet.
Hoewel God zich dus op deze wijze in Zichzelf volstaat, heeft Hij er vrijwillig voor gekozen iets van Zijn Wezen en Zijn volmaaktheid aan anderen dan Zichzelf mee te delen. De goedheid neigt immers van nature ertoe zich aan anderen mee te delen, zich te schenken. In het geval van God, de allerhoogste Goedheid, waren de schepselen het doel van deze vrijwillige zelfgave buiten Zichzelf; en in het bijzonder bepaalde schepselen aan wie God niet alleen iets van Zijn Wezen en Zijn volmaaktheid zal meedelen, maar ook iets van Zijn leven zelf.
God schenkt zijn leven aan de zielen door zich bekend te maken
Nu deze fundamentele uitgangspunten zijn vastgesteld, is het gemakkelijk te begrijpen dat God, om een ziel een zekere deelname aan Zijn goddelijk Leven te schenken, haar allereerst iets van Zichzelf laat kennen. Het is juist om haar tot leven te brengen, om haar te laten deelnemen aan deze beschouwing van Zichzelf, die Zijn eigen leven vormt, dat God zich ‘openbaart’ onder de sluier van het geloof.
De door het geloof verlichte ziel kan God kennen en, door Hem te kennen, kan zij Hem liefhebben en dienen. Daarom is het geloof noodzakelijk. Het is immers onmogelijk het Goede lief te hebben en zich eraan te hechten, indien dit Goede niet eerst is gekend. Niemand houdt van of verlangt naar wat hij niet kent.
Deze Openbaring beperkt zich echter niet tot het bekendmaken van Gods volmaaktheden. Zij laat ons dieper doordringen in de intimiteit van Zijn leven, door ons een mysterie te onthullen dat ons verstand, op zichzelf staand, nooit had kunnen ontdekken: dit unieke goddelijke leven is dat van drie afzonderlijke Personen, de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.
“Het is juist om haar tot leven te brengen, om haar te laten deelnemen aan deze beschouwing van Zichzelf, die Zijn eigen leven vormt, dat God zich ‘openbaart’ onder de sluier van het geloof.”
DIn het leven van de Heilige Drie-eenheid brengt de Vader, door Zichzelf te kennen, eeuwig Zijn Woord voort, de volmaakte uitdrukking van de goddelijke Waarheid, “de afstraling van Zijn heerlijkheid en de afdruk van Zijn Wezen”. (Hebr. 1, 3) De Zoon is dus dit Woord, in Wie de Vader Zich weerspiegelt en de eeuwige Waarheid tot uitdrukking brengt. En uit de Vader en de Zoon gaat eeuwig de Heilige Geest voort, de zelfstandige Liefde.
Het is juist aan dit drie-eenheidsleven waaraan God ons wil laten deelnemen. Uit dit verlangen om de zielen te heiligen, vloeit dan ook de geleidelijke Openbaring van het Oude Testament voort en, bovenal, de bekroning daarvan in de komst op aarde van het Woord van God, de vleesgeworden allerhoogste Waarheid. Aangezien God mens is geworden, aanschouwt degene die onze Heer aanschouwt, door middel van Zijn mensheid, God zelf: “Wie Mij ziet, ziet de Vader” (Jh. 14, 9); en door deze kennis van de Vader via de Zoon verkrijgt hij toegang tot het eeuwige leven: “Het eeuwige leven bestaat erin dat zij U kennen, U en degene die U hebt gezonden, Jezus Christus”. (Jh. 17, 3)
Dit punt is van cruciaal belang: de kennis van onze Heer, het vleesgeworden Woord, is hier op aarde het noodzakelijke middel geworden om God van binnen te leren kennen. Het is door de mensheid van het vleesgeworden Woord, en uitsluitend daardoor, dat de mensen toegang kunnen krijgen tot het drie-eenheidsleven en God kunnen aanschouwen: “Niemand heeft ooit God gezien. De enige Zoon, die in de schoot van de Vader is, is het die Hem bekend heeft gemaakt” (Jh. 1, 18); en bijgevolg: “hebben wij Zijn heerlijkheid aanschouwd, de Enige Zoon van de Vader, vol van genade en waarheid”. (Jh. 1, 14)
Uiteraard openbaart God Zichzelf zonder de minste mogelijkheid tot dwaling: indien God Zich – hetgeen onmogelijk is – zou openbaren door de Waarheid met enige dwaling te vermengen, zou Hij de heiliging van de zielen onmogelijk maken. Dat gezegd zijnde, blijft het geloof altijd een zekere mate van duisternis in zich dragen: op deze aarde kennen wij God door een sluier heen. Deze sluier zal in de Eeuwigheid worden opgeheven, waar de kennis die eigen is aan het geloof plaats zal maken voor het zaligmakende aanschouwen: onze bovennatuurlijke kennis van God zal aldus overgaan van een onvolmaakte naar een volmaakte vorm; het geloof gaat vooraf aan het aanschouwen en bestaat om dit voor te bereiden en ons erheen te leiden.
“De kennis van onze Heer, het vleesgeworden Woord, is hier op aarde het noodzakelijke middel geworden om God van binnen te leren kennen.”
Als God dus de zielen heiligt en hen tot leven wekt door de middelen die wij zojuist in grote lijnen hebben beschreven, hoe diepgaand kan dan de kennis van deze allerhoogste Waarheid zijn in de ziel van de allerheiligste Maagd Maria?
Wij zullen zien dat deze contemplatie van de Waarheid in Maria enerzijds overeenkomt met de mate van haar volheid van genade, anderzijds met haar goddelijke Moederschap, en ten slotte met haar bijzondere missie als universele Middelares, die de taak inhoudt om aan alle zielen de innige kennis van haar Zoon, ware God en ware mens, over te brengen.
De beschouwing van de Waarheid in Maria, vol van genade
Het is overduidelijk dat de heiligheid van Maria bij haar een mate van beschouwing van de Waarheid teweegbrengt die voor ieder van ons onvoorstelbaar is. Aangezien zij immers is gevrijwaard van de erfzonde en de daaruit voortvloeiende verwondingen, loopt zij geen enkel risico op dwaling. In haar verstand is er geen enkele vorm van waanvoorstelling, geen enkel verkeerd of overhaast oordeel. Geen enkele ongeordende hartstocht verstoort of vertroebelt in haar de waarneming van de waarheid. Haar beschouwing van de Waarheid stuit op geen enkel obstakel.
Maar bovenal verleent haar zuiverheid haar verstand een ongeëvenaard vermogen om de eeuwige waarheden te doorgronden, een vermogen dat nog wordt versterkt door de aanwezigheid in haar ziel, in onvoorstelbare mate, van de bovennatuurlijke gaven van de Heilige Geest: met name de Gaven van Verstand en Wijsheid stellen haar in staat de goddelijke Waarheden te aanschouwen op een hoger niveau dan dat van de Serafijnen en de Cherubijnen. Zij is de Zetel van de Wijsheid.
Vanwege haar volheid aan genade bevindt haar ziel zich aldus in een absoluut bevoorrechte en unieke positie. Zonde en dwaling zouden twee realiteiten zijn die op de een of andere manier een belemmering zouden vormen voor haar volmaakte contemplatie en, bijgevolg, voor haar volmaakte vereniging met God en haar heiligheid. Maar net zoals haar ziel niet kan worden aangetast, niet alleen door de geringste schaduw van zonde, maar zelfs niet door de geringste onvolmaaktheid, zo kan ook haar verstand niet worden aangetast door de geringste schaduw van dwaling.
Deze volmaakte trouw van Maria aan de Waarheid maakt het ook mogelijk de onvergelijkbare volmaaktheid van haar vrijheid te begrijpen. “De Waarheid zal u vrij maken” (Jh. 8, 32): nooit heeft dit woord van onze Heer in geen enkel puur schepsel een zo volmaakte verwezenlijking gevonden als in Zijn moeder. Want ware vrijheid bestaat niet in de mogelijkheid om zich van het goede af te keren, maar in het vermogen om zich er ongehinderd in te bewegen. Aangezien geen enkele neiging tot zonde haar wil belemmerde, en haar kennis van de Waarheid en haar toewijding aan het Goede onbelemmerd waren, bereikte haar vrijheid zelf een unieke volmaaktheid. Verre van haar vrije wil te beperken, schonk haar onzondigheid haar, volgens de woorden van Pater Garrigou-Lagrange, “de volledige vrijheid in de orde van het goede zonder enige afwijking naar het kwade 3”. Haar vrijheid was aldus, naar het voorbeeld van die van haar goddelijke Zoon, een zeer zuiver beeld van de vrijheid van God.
De Moeder van God, die het vleesgeworden Woord aanschouwt
Men dient in gedachten te houden dat de contemplatie waarover wij spreken – aangezien deze een middel is waarmee God Zijn eigen leven meedeelt – zich niet beperkt tot het observeren en bewonderen van de aanschouwde waarheden: deze contemplatie zelf verandert de zielen geleidelijk aan naar het voorbeeld van datgene wat zij aanschouwen. Met andere woorden: door de christelijke contemplatie maakt God de zielen geleidelijk aan Zichzelf gelijk en verandert Hij hen naar het beeld van Jezus Christus. Juist in deze zin leert de heilige Paulus dat “de rechtvaardige uit het geloof leeft”. (Rom. 1, 17)
Welnu, de ziel die meer dan welke andere ook voortdurend onder de invloed van het geloof heeft geleefd in de contemplatie van onze Heer, is die van de allerheiligste Maagd Maria. Want het unieke en bijzondere vermogen van de Onbevlekte om door contemplatie de Waarheid te doorgronden, berust niet uitsluitend op de ongeëvenaarde gaven die zij heeft ontvangen en die haar een intuïtief vermogen verlenen dat superieur is aan dat van de engelen. Een ander, even belangrijk element plaatst haar in een absoluut bevoorrechte positie: haar directe en unieke band met de mensheid van onze Heer Jezus Christus, dankzij haar goddelijke Moederschap.
“De allerheiligste Maagd Maria is des te inniger verenigd met het voorwerp zelf van haar contemplatie, naarmate dit vleesgeworden Woord waarlijk haar Zoon is en zij waarlijk Zijn Moeder is.”
Laten wij niet vergeten dat deze mensheid, verenigd met het Woord, het middel is dat de Vader heeft gekozen om de volheid van de Openbaring te volbrengen. Welnu, de allerheiligste Maagd Maria is des te inniger verenigd met het voorwerp zelf van haar contemplatie, naarmate dit vleesgeworden Woord waarlijk haar Zoon is en zij waarlijk Zijn Moeder is. Deze nabijheid wordt zelfs tot een absoluut onvergelijkbare graad verheven door het feit dat de mensheid van onze Heer, in haar materiële aspect, uitsluitend door de allerheiligste Maagd Maria is geschonken. Bijgevolg heeft er in de geschiedenis nooit een diepere band tussen een moeder en haar zoon bestaan, noch zal er ooit een bestaan, dan die welke Maria en Jezus verenigt.
Zonder te overdrijven, kunnen wij hier een opvallende parallel trekken tussen de eeuwige voortbrenging van het Woord en de voortbrenging van onze Heer in de tijd. Net zoals de Vader, in de eeuwigheid, terwijl Hij het Woord aanschouwt, tot Hem zegt: “Vandaag heb Ik U verwekt” (Psalm 2, 7) – waarbij het “vandaag” de eeuwigheid zelf betekent –; zo kan ook Onze-Lieve-Vrouw, terwijl zij onze Heer aanschouwt, onophoudelijk tot Hem zeggen: “Ik ben Uw Moeder, ik heb u in de tijd verwekt”. Door het Credo te parafraseren, vat de heilige Leo de Grote de unieke verwantschap tussen de mensheid van onze Heer en Maria samen met een zeer mooie en vrij originele uitdrukking: “van dezelfde substantie als Zijn Moeder”. (Preek 30, 6)
Bovendien had Maria dertig jaar lang deze met het Woord verenigde mensheid voor ogen, als een wijd openstaand goddelijk venster voor haar ziel. Wij weten allen dat onze Heer dertig jaar van Zijn leven in de verborgenheid wilde doorbrengen om ons het primaat van het contemplatieve leven boven het actieve leven te doen inzien. Maar een tweede, even diepgaande reden werpt licht op deze lange jaren in Nazareth: Maria de gelegenheid bieden om, in een ongeëvenaarde intimiteit, het vleesgeworden Woord te aanschouwen waarvan zij de Moeder was. Waarom? Opdat zij steeds meer geheiligd en naar Zijn beeld zou worden gevormd, uiteraard. Maar ook opdat zij, gevoed door de contemplatie van de vleesgeworden Waarheid, de Kerk vervolgens daarmee zou kunnen bezielen.
Maria schenkt de zielen het leven dat zij heeft ontvangen
Deze onvergelijkbare kennis van het vleesgeworden Woord was immers niet bedoeld om het persoonlijke voorrecht van de Maagd Maria te blijven. De volheid van genade die zij heeft ontvangen, was ook bestemd voor haar zending als universele Middelares: zij die Christus heeft ontvangen en Hem aan de wereld heeft geschonken, blijft, in volledige afhankelijkheid van haar Zoon, betrokken bij het doorgeven van de vruchten van de Verlossing aan de zielen.
Aangezien het bovennatuurlijke leven hier op aarde begint met de kennis van God onder de sluier van het geloof, komt de bemiddeling van Maria dan ook in de eerste plaats op dit gebied tot uiting. Omdat zij Jezus Christus heeft gekend zoals geen enkel ander schepsel, leidt zij haar kinderen naar het leven van het geloof: zij leidt de zielen in de kennis van haar Zoon, sterkt hen in de Waarheid die Hij openbaart, en leert hen de mysteries daarvan steeds dieper te doorgronden.
“Haar roeping bestaat er niet alleen in een voorbeeld van het christelijk leven te zijn, maar ook in de Moeder te zijn die dit leven aan de zielen doorgeeft en het tijdens zijn ontwikkeling beschermt.”
Onze-Lieve-Vrouw moest aldus aan de ontluikende Kerk niet alleen de vrucht van haar contemplatie doorgeven, maar in zekere zin ook de beoefening zelf – wij zouden kunnen zeggen: de methode – van deze contemplatie, die bestemd was om het innerlijke beginsel van het leven van de Kerk te vormen. Want of het nu gaat om het spirituele, het liturgische of het leerstellige aspect, de activiteit van de Kerk komt altijd neer op één en dezelfde daad van contemplatie, die tot doel heeft de zielen te heiligen en hen voor te bereiden op de zalige aanschouwing. Onze-Lieve-Vrouw moest in dit perspectief het oerbeeld van de christelijke ziel worden.
Maar de moederlijke missie van Maria houdt daar niet op: omdat het haar doel is het geloof in de zielen te doen ontwaken, kan zij niet onverschillig blijven tegenover de noodzaak om de Waarheid te verdedigen. Belast met de taak de zielen naar het Leven te leiden door hen naar haar Zoon te leiden, moet zij hen ook absoluut behoeden voor alles wat hun kennis van Jezus Christus vertroebelt en hen van Hem afleidt. Want de dwaling op dit gebied, die zich tussen het verstand en de goddelijke Waarheid plaatst, tast het bovennatuurlijke leven aan bij de bron zelf.
De dwaling is de vijand van de contemplatie en bijgevolg ook van de heiliging
Het is van groot belang de noodzaak van de contemplatie als fundament van het geestelijk leven goed te begrijpen. In de modernistische opvatting wordt de geloofsdaad in wezen gereduceerd tot een innerlijke en persoonlijke ervaring van God, waarbij in de praktijk geen rekening wordt gehouden met de uiterlijke inhoud van de Openbaring: een dergelijke opvatting maakt alles wat wij zojuist hebben beschreven onbegrijpelijk en zinloos.
“Belast met de taak de zielen naar het Leven te leiden door hen naar haar Zoon te leiden, moet zij hen ook absoluut behoeden voor alles wat hun kennis van Jezus Christus vertroebelt en hen van Hem afleidt.”
Laten wij deze moeilijkheid aan de hand van een concreet voorbeeld illustreren. Indien ik niet langer, in duidelijke en ondubbelzinnige bewoordingen, geloof dat de heilige Mis de hernieuwing is van het Offer van het Kruis dat op het altaar tegenwoordig wordt gesteld, zullen mijn beschouwing en mijn beleving van dit sacrament hierdoor worden beïnvloed. Bijgevolg zal ook mijn manier van bidden, van het opdragen van de Mis of van het deelnemen eraan veranderen. Op termijn zal ook mijn opvatting over het Offer van het Kruis zelf veranderen, omdat de handeling die dit Offer hernieuwt in zekere zin in haar betekenis en in het begrip dat ik ervan kan hebben, is vertekend. Uiteindelijk zal zelfs het begrip ‘verlossing’ hierdoor worden veranderd, vooral in zijn verzoenende en verdienende dimensie.
Hetzelfde mechanisme doet zich telkens voor wanneer een geopenbaarde waarheid wordt verduisterd of verzwakt: de contemplatie wordt hierdoor aangetast, en vervolgens het christelijke leven zelf. Dit komt in feite overeen met wat er in de universele Kerk is gebeurd met de nieuwe Mis. En dit voorbeeld zou gemakkelijk kunnen worden uitgebreid tot het verlies van het geloof in het Koningschap van Christus en in Zijn onvervreemdbare publieke rechten, of nog in de absolute noodzaak om via onze Heer te gaan om gered te worden, wat vandaag de dag aanleiding geeft tot de algemene praktijk van een verderfelijke oecumene.
Moeder van onze zielen, de Maagd Maria is fundamenteel anti-oecumenisch
Het blijkt dus duidelijk dat de allerheiligste Maagd Maria, het oerbeeld van de christelijke ziel en Moeder van het bovennatuurlijke leven, de dwaling evenzeer verafschuwt als de zonde. Haar roeping bestaat er niet alleen in een voorbeeld van het christelijk leven te zijn, maar ook in de Moeder te zijn die dit leven aan de zielen doorgeeft en het tijdens zijn ontwikkeling beschermt.
Waartegen moet zij het beschermen? Tegen alles wat het in de weg staat, het verwondt of vernietigt: de ketterij en de zonde. Wij begrijpen dan ook dieper wat het betekent om de kop van de Slang te verpletteren, van hem die “vanaf het begin een moordenaar” (Jh. 8, 44) is en een vijand van het Leven. Waar Satan de dood verspreidt door leugens en zonde, beschermt Maria het leven door de zielen naar de Waarheid en de genade te leiden.
De kop van de Slang verpletteren, betekent dus ook zijn leugens vernietigen: al die dwalingen die de zielen verhinderen de goddelijke Waarheid in haar volheid te kennen, de schoonheid ervan te aanschouwen en zich voor te bereiden om deze voor eeuwig te bezitten. Want Satan streeft door al zijn werken hetzelfde doel na: het verstand van de Waarheid te scheiden om zo de ziel van God te scheiden.
In geen geval kan de allerheiligste Maagd tolereren dat haar Zoon, de vleesgeworden Waarheid, wordt beschouwd als één van de vele wegen om tot de Vader te komen; in geen geval zou zij kunnen tolereren dat de Waarheid en de dwaling op gelijke voet worden behandeld in naam van de menselijke waardigheid en de schijnvrijheid om te kiezen tussen het ware en het valse. Niemand is zich er zo van bewust als Onze-Lieve-Vrouw dat het de zielen misleiden en minachten zou betekenen om hen te laten kiezen tussen Jezus en Barabbas.
Niemand anders dan de Maagd kan zich het antwoord van onze Heer aan de Joden eigen maken: „Dit is het werk van God: dat gij gelooft in Hem, die Hij gezonden heeft” (Jh. 6, 29). Aan dit werk is zij op unieke wijze verbonden als Moeder van God: via haar betreedt de door de Vader gezonden Zoon de wereld.
Daarom is zij de grote afwezige bij oecumenische bijeenkomsten: zij staat in de weg, zij kan daar niet worden uitgenodigd. Zij is draagster van een boodschap die onverenigbaar is met de geest van Assisi: de onwrikbare herinnering aan de exclusieve rechten van haar Zoon, Christuskoning, op alle zielen – met andere woorden, de rechten van de Waarheid tegenover de dwaling, en de voorrechten van de Kerk tegenover de andere religies. Indien zij daar het woord zou mogen voeren, zou zij de mensen, als Moeder en Koningin, onvermijdelijk eraan herinneren dat er een keuze moet worden gemaakt: „Ofwel mijn Zoon, ofwel de anderen!“
“De kop van de Slang verpletteren, betekent dus ook zijn leugens vernietigen.”
Daarom behoort onder de mooiste en meest glorieuze titels die de liturgie – en dus de Kerk – aan Maria toekent, ook deze: “Zij die, op eigen kracht, alle ketterijen verplettert”. Deze titel past uitstekend bij haar die de opdracht en het middel heeft ontvangen om het goddelijke leven – onze Heer Zelf – in ons te doen ontwaken en ons naar de heiligheid te leiden.
Zij is het dus als enige die, temidden van de huidige verwarring van een zegevierend modernisme, voor onze zielen kan bewerkstelligen dat zij gevrijwaard blijven van dwaling en onverschilligheid – waarbij dit laatste soms de weg naar dwaling is, soms het gevolg ervan: de rijpste en meest verderfelijke vrucht van de geest van Assisi.
Alleen de Maagd kan de geesten opnieuw naar de eeuwige Waarheid leiden en hen bekeren door hen in staat te stellen God te kennen en Hem te aanbidden “in geest en in waarheid”. (Jh. 4, 24)
Uiteindelijk is zij de enige die de geestelijken van de Kerk opnieuw de ijver kan teruggeven van de pausen, de martelaren en de belijders, die tot alles bereid waren om het katholieke geloof te verdedigen en de zuiverheid ervan aan de wereld te tonen: een weerspiegeling, in de tijd en in de geschiedenis, van de zuiverheid zelf van de eeuwige Waarheid.
Moge God u zegenen.
Menzingen, 4 november 2026
Don Davide Pagliarani
- 1
De waarheid is de volmaakte overeenstemming van het verstand met de werkelijkheid die het herkent. Welnu, in God is de kracht van Zijn verstand oneindig, evenals de werkelijkheid waarop het betrekking heeft: het Wezen van God zelf. Om deze reden is God de allerhoogste Waarheid.
- 2
Het Ware is het Wezen voor zover het door het verstand wordt gekend; het Goede is het Wezen voor zover het door de wil wordt begeerd of bezeten.
- 3
P. Réginald Garrigou-Lagrange, O.P., De Moeder van de Verlosser en ons innerlijk leven, eerste deel, hoofdstuk II, artikel III, “Was Maria vrij van elke zonde, zelfs van een dagelijkse zonde?”, Parijs, Éditions du Cerf, 1948.
(Bron: Algemeen Huis – FSSPX.Actualités)
