Het H. Hart houdt Zijn belofte... ook in China!

Hier volgt een avontuur uit de missies met als hoofdpersoon pater François Laisney, die destijds werkzaam was in de priorij van Singapore:

Op een bepaalde dinsdagochtend in 2015 gaat de telefoon. Ik neem op. Een Amerikaan belt vanuit Post Falls, Idaho, en vraagt:

– Kunt u mijn vader in het ziekenhuis bezoeken? Hij heeft zojuist een beroerte gehad.

– Natuurlijk!

– Het is drie uur rijden vanaf Singapore.

– Dan moet het in Maleisië zijn, want het duurt slechts twee uur om van het ene uiteinde naar het andere van het kleine eiland Singapore te rijden.

– Nee. Het is in China.

– Dan is het geen drie uur rijden, maar eerder vliegen, want China ligt niet om de hoek.

Het bleek inderdaad in Qingdao te zijn, en dat is geen drie maar zes uur vliegen over een afstand van meer dan 4000 km! Dat is ongeveer de afstand tussen Parijs en Dakar. Over de weg zou dat meer dan 5800 km zijn!

– Wees gerust. Ik zal alle kosten op mij nemen.

– Goed, akkoord. Kunt u mij de praktische gegevens geven: naam, adres, telefoonnummer, enzovoort.

Hij geeft mij de naam van zijn vader, en de naam en het telefoonnummer van een vriend van zijn vader die in Qingdao woont en die met mij mee naar het ziekenhuis zal gaan.

Ik bel deze heer, die mij een afspraak geeft bij de McDonald’s in een winkelcentrum tegenover het ziekenhuis. Maar aangezien de naam van dit winkelcentrum Chinees is, onthoud ik alleen de naam van het ziekenhuis: „Olympic Hospital“.

Vervolgens zoek ik naar de goedkoopste vluchten voor diezelfde avond: China Airlines, Singapore-Peking-Qingdao. Ik reserveer het ticket, maar er treedt een probleem op tijdens het boekingsproces, waardoor de transactie niet correct wordt afgerond en ik geen bevestigingsnummer voor de vlucht ontvang.

Ik ga daarom ruim op tijd naar de luchthaven, drie uur voor vertrek, om er zeker van te zijn dat ik mijn vlucht haal. Bij de incheckbalie toon ik mijn paspoort, maar de medewerkster zegt tegen mij:

– U staat niet op deze vlucht!

– Hoezo! Ik heb voor deze vlucht betaald!

– Nee, u staat er niet op.

Dus controleer ik mijn bankrekening (mobiele telefoons zijn soms erg handig), en inderdaad stond er een boeking met het bedrag en de naam van de luchtvaartmaatschappij. De medewerkster neemt mijn paspoort mee en gaat naar het kantoor van haar maatschappij voor nader onderzoek. Kort daarna komt ze terug met een afgedrukt blad: Ticket geannuleerd! De reden was dat het te kort voor het vertrek van het vliegtuig was: er was onvoldoende tijd om de betaling met de creditcard te bevestigen.

– Kan ik nu een ticket kopen?

– Nee, en om dezelfde reden: het is te kort voor de vlucht om de betaling te bevestigen.

– Wat kan ik dan doen?

– Ga naar een andere luchtvaartmaatschappij: sommige maatschappijen zijn bereid het risico van een niet-bevestigde betaling te nemen.

Ik kijk rond op de luchthaven en er was inderdaad een andere maatschappij, Scoot Airline, die een rechtstreekse vlucht van Singapore naar Qingdao had. Ik vraag hen of ik vlak voor het vertrek nog een ticket kan kopen, en de heer antwoordt mij:

– Ja, maar heeft u een visum?

Oeps… Ik neem dan een transitvisum: men mag tussen twee vluchten 72 uur in China verblijven. (Ik had dat eerder gedaan om enkele gelovigen in Peking te ontmoeten).

– Maar voor zo’n transitvisum moet u verder reizen. Dit geldt niet voor een retourvlucht.

– Goed, dan ga ik naar Seoel in Zuid-Korea!

Ik was er vaak genoeg geweest om de situatie goed te kennen: ik kon bij aankomst gemakkelijk een toeristenvisum krijgen; ik wist welke bus ik moest nemen om naar onze „priorij“ te gaan (een kleine kapel en een klein appartement niet ver daarvandaan in Seocho, en ik kende de toegangscode).

De heer vertelde mij dat hij dit nog nooit eerder had gedaan; hij ging naar het kantoor van zijn maatschappij en kwam terug met drie pagina’s aan voorschriften over transitvisa, en zei tegen mij:

– De transitvisa voor 72 uur zijn niet overal geldig, maar alleen in bepaalde steden (Peking, Shanghai, enz.), en met name zijn ze niet geldig in Qingdao!

Hij overhandigt mij de drie bladen, die ik aandachtig doorlees. Er bleek inderdaad nog een andere voorwaarde te zijn: met een transitvisum mag men geen aansluitende vlucht naar een andere stad in China nemen; het feit dat Air China mijn ticket niet had geaccepteerd, was dus een gelukkige omstandigheid: ik had de aansluitende vlucht van Peking naar Qingdao nooit kunnen nemen! Deo gratias: de Goede God corrigeerde mijn fouten.

Bij het lezen van deze bladen ontdek ik dat er ook een transitvisum van 24 uur bestaat, dat zonder stadsbeperking verkrijgbaar is. Ik ga dus terug naar de heer en laat het hem zien. Hij aarzelde, omdat hij nog nooit zo’n ticket had verkocht. Terwijl hij aarzelde, bladerde hij door mijn paspoort en bleef plotseling stilstaan: „Maar u heeft vorig jaar in Qingdao al eens zo’n visum gehad! ”

Inderdaad, in mijn paspoort stond een visum dat volledig in het Chinees was opgesteld. Ik herinnerde het me nog: het was in oktober van het voorgaande jaar; de stad Qingdao staat bekend om haar bier, en ze houden er een Oktoberfest, naar het voorbeeld van de bierfeesten in Duitsland, en bij die gelegenheid waren er goedkope vliegtickets naar Qingdao verkrijgbaar.

Omdat ik van Singapore naar Seoel moest, had de zoekmachine vastgesteld dat de goedkoopste vlucht een combinatie was van twee vluchten: Singapore-Qingdao + Qingdao-Seoel. Ik herinner me dat ik ongeveer twee uur op de luchthaven heb gewacht, waarbij ik uiteraard geen tijd had om iets te bezoeken. Ik kon me de naam van deze tussenstop absoluut niet herinneren; de naam stond in het Chinees in mijn paspoort geschreven… Maar deze heer las en sprak moeiteloos Chinees.

„Nou, als u het een keer hebt gedaan, kunt u het nog een keer doen.“ En hij verkocht mij een enkele reis van Singapore naar Qingdao.

Ik begaf mij naar de boardinggate en haastte mij om een ticket van Qingdao naar Seoul te boeken: dat heb ik nodig om een transitvisum te kunnen aanvragen. En daar doet zich hetzelfde probleem voor: het lukt niet om een bevestiging van de reservering te krijgen.

Ik stap dus in het vliegtuig naar communistisch China, in de wetenschap dat ik bij aankomst een probleem zal hebben! Mijn God, ik ben slechts een kleine pion in Uw handen!

Bij aankomst ga ik in de rij staan voor de transitvisa. Ik leg uit dat ik een boeking heb voor een vlucht naar Seoel (ik geef de vluchtgegevens door), maar dat ik geen afdruk heb kunnen krijgen omdat ik de boeking op de luchthaven heb gemaakt, aangezien mijn eerste ticket was geannuleerd. Ik had uiteraard geen printer bij me.

De dame neemt mijn paspoort aan en gaat naar het kantoor om mijn reservering te controleren; ze komt terug en zegt dat ze mijn reservering inderdaad heeft gevonden, maar dat er een probleem mee was: de betaling was niet goedgekeurd!

Daarop gaan we samen naar de balie van deze luchtvaartmaatschappij, waar de medewerkster van de maatschappij tegen mij zegt: ik zie uw reservering wel, maar ik kan deze niet bevestigen; ik kan u echter wel een ander ticket verkopen.

Gelukkig is de vlucht van Qingdao naar Seoel slechts een korte vlucht van 55 minuten over 579 km: de prijs was niet hoog, en de zoon had beloofd alles te betalen… Dus heb ik een tweede ticket naar Seoel gekocht. Nu ik dit ticket had, stempelde de medewerkster van de immigratiedienst mijn paspoort af met het transitvisum.

Ik zei toen tegen haar: „Ik ga naar een vriend in het ziekenhuis, maar ik spreek geen Chinees. Zou u het adres in het Chinees kunnen opschrijven voor de taxichauffeur?“ Ze stemt daar heel vriendelijk mee in. Ik zeg tegen haar: „Olympic Hospital“. Ze zoekt het op haar telefoon op… en antwoordt mij: zo’n ziekenhuis bestaat niet!

Dus geef ik haar het telefoonnummer van de vriend die mij had uitgenodigd. Ze belt en legt me vervolgens uit dat die naam tijdens de Olympische Spelen van 2008 aan het ziekenhuis dat het dichtst bij de Spelen lag, was gegeven voor buitenlanders; maar toen de Spelen eenmaal voorbij waren, gebruikte niemand die naam meer, behalve misschien buitenlanders zoals ik. Ze kent echter het winkelcentrum aan de overkant en kan het adres dus in het Chinees opschrijven. De taxichauffeur heeft geen enkele moeite om mij erheen te brengen.

Voordat ik in de taxi stap, trek ik mijn priestergewaad aan (tot dan toe droeg ik burgerkleding om te voorkomen dat ik de immigratiedienst nog meer problemen zou bezorgen). Het was een geloofsbelijdenis. In het ergste geval zou men mij het land hebben uitgezet, wat geen groot probleem was. Omdat ik nog twee uur had voor de afspraak, vroeg ik bij de informatiebalie of er een katholieke kerk was in Qingdao – een stad met 12 miljoen inwoners! Ik heb nog nooit zo’n koel antwoord gekregen: „Dat weet ik niet.“ Ik heb er niet op aangedrongen.

De afspraak was bij de McDonald’s in dat winkelcentrum. Ik zocht even rond, maar kon het niet vinden; ik vraag: „McDonald’s? McDonald’s?“ Men gebaart mij naar beneden te gaan. Ik daal af naar de lagere verdieping en zie het kenmerkende bord van deze restaurants. Ik ga erheen en vraag om een kopje koffie. Omdat ik wijwater wil maken (het is niet toegestaan vloeistoffen mee te nemen in de cabine van vliegtuigen), vraag ik of ze… zout hebben. Men kijkt mij nieuwsgierig aan: „Zout, voor uw koffie?“ „Ja, dank u wel!“

Nadat ik mijn koffie heb gedronken, was ik het (kartonnen) bekertje af en wijd ik het water stilletjes tot wijwater; ik doe het dekseltje er weer op: ik ben er klaar voor. De vriend van de patiënt is op tijd. We gaan samen naar het ziekenhuis. De patiënt lag op de intensive care. Ik werd daar zonder problemen toegelaten en mocht er blijven… drie uur lang! Ik had alle tijd om de biecht af te nemen, de laatste sacramenten te toedienen, twee rozenkransen te bidden en enkele geestelijke adviezen te geven, afgewisseld met momenten van stilte om de patiënt niet te vermoeien. In geen enkel ander ziekenhuis is mij ooit toegestaan zo lang op de intensive care te verblijven! Daarvoor moet men naar communistisch China gaan!

Daarna nam ik zonder problemen een taxi naar de luchthaven. Vervolgens de vlucht naar Seoel, daarna de bus naar de kapel, waar ik op die woensdagavond om 23.25 uur mijn Mis kon opdragen!

Daarna moest ik terug naar Singapore voor de mis op donderdagavond. Maar in de priorij was er geen internettoegang. Daarom nam ik de nachtbus naar het vliegveld, maar daar kon ik om dezelfde reden niet online reserveren: er was onvoldoende tijd om de betaling te bevestigen. Toen de vroege ochtend aanbrak, begaf ik mij naar de balie en men adviseerde mij om naar het kantoor van de luchtvaartmaatschappij te gaan, waar de verantwoordelijke tegen mij zei: „Koop een ticket voor morgen en ik heb als lokale manager de bevoegdheid om de datum te wijzigen en u op de vlucht van vandaag te plaatsen!“ Ik heb goed geslapen in het vliegtuig. Deo gratias.

Ik vernam van de zoon, aan wie ik al deze avonturen had verteld, dat zijn vader een toegewijd aanhanger van het Heilig Hart was en de eerste negen vrijdagen van de maand had volbracht. De Goede God komt Zijn beloften na!