Zusters FSSPX: Opvoeding: ieder moet zijn rugzak dragen

De familie Schmied gaat op uitstap. Vol vreugde grijpt Peter als eerste een van de rugzakken. Mama prijst het initiatief van de jongen, die anders nogal tot luiheid neigt, maar zij kent de grenzen van de kleine maar al te goed: onopvallend maakt ze de rugzak lichter door er een grote fles uit te halen en die in haar eigen tas te stoppen. En omdat iedereen een last draagt die bij zijn of haar krachten past, beleeft de familie een heerlijke dag. 

Over een paar jaar, als Peter groot is, zal hij natuurlijk rugzakken kunnen dragen die veel zwaarder zijn dan de picknickrugzak, maar tot die tijd zou men hem overbelasten met een onevenredige last.

Kleine schouders en zware lasten

Beste ouders, wees genadig voor uw kinderen, verpletter hen niet onder de last van uw zorgen, uw noden, uw verantwoordelijkheden, want hun ziel is nog niet rijp genoeg om dat te dragen.

Er zijn onderwerpen die men niet met of in het bijzijn van kinderen ter sprake moet brengen.

Bijvoorbeeld: De kinderen van de familie Schmied weten dat het thuis niet bepaald in overvloed is en dat men daarom zuinig met zijn spullen moet omgaan. Bovendien is men in het eenvoudige maar hechte gezin al gelukkig met weinig. De oudere kinderen vermoeden op hun beurt vaag dat papa grote moeilijkheden heeft en dat zij door middel van vakantiebaantjes moeten bijdragen aan de kosten van hun studie. Pas als volwassenen kwamen zij er pas echt achter hoe papa’s bedrijf door een oplichter ten onder ging, enzovoort. Als gelukkige kinderen hoorden zij over de financiële moeilijkheden van hun ouders slechts zoveel als hun kleine schouders konden dragen, om hen te helpen op te groeien in de geest van bescheidenheid. 

Het kind tot vertrouweling maken voor de eigen huwelijksproblemen kan voor het kind alleen maar tot het ergste leiden.

Nog enkele voorbeelden: 

• Na een scheiding bleef mama alleen achter met de kleine Henrik. Vaak vertelde ze hem over de verwijten die ze aan zijn vader had gericht. De jongen, die alleen maar slechte dingen over zijn vader had gehoord en daardoor geen mannelijk rolmodel kon hebben, groeide op tot een volwassene die niet in staat was om verantwoordelijkheid te nemen. 
•  Melanie kwam op kostschool; de gewenning verliep heel goed, maar telkens wanneer zij een brief van thuis ontving, werd zij plotseling overvallen door een groot verdriet dat migraine en andere klachten veroorzaakte – want in elke brief beschreef haar moeder haar nieuwste moeilijkheden. De moeder had zich aan Melanie toevertrouwd, maar aan wie kon Melanie op haar beurt de zware last van de onenigheden tussen haar ouders toevertrouwen? Waarom zou men zich verbazen over haar zwijgzame en wantrouwige karakter? 
• Anne heeft een vrij sterk temperament. Ook zij krijgt de vertrouwelijke mededelingen van de alleen achtergebleven moeder te horen. Zo heeft zij als tiener het heft in eigen handen genomen, spreekt zij op beschermende toon met haar moeder, leidt zij het huishouden, geeft zij bevelen aan haar jongere broertjes en zusjes – die dit erg moeilijk verwerken – en is zij van alles op de hoogte. Wat voor soort echtgenote zal zij later worden? 

De jonge zielen beschermen

Beproevingen mogen dan wel heel reëel en moeilijk te verdragen zijn, maar men mag ze niet op de schouders van de kinderen leggen. Troost vindt men bij onze Heer aan het Kruis, in de H. Mis, in het gebed. Vervolgens wendt men zich tot een priester, tot een volwassene uit de familie, tot een vriend die men vertrouwt. In een bedachtzame stilte schuilt de kracht.

Men dient er ook op te letten dat men in het bijzijn van de kinderen niet te vaak spreekt over de financiële crisis, de gespannen internationale situatie, de rampzalige politiek, schandalige kerkelijke figuren, dit of dat gezin in een onregelmatige levenssituatie, de problemen van deze of gene persoon en nog veel meer.

Kinderen hebben (nog) geen gevoel voor verhoudingen; ze begrijpen niet goed wat er wordt gezegd, behalve dat het slecht gaat, dat papa en mama bezorgd zijn, dat het ernstig is … en ze maken zich zorgen over zaken die hen te boven gaan of oplossen kunnen.

Conclusie

Laat uw kleintjes opgroeien onder de zon van de lieve God, in het ritme van de natuur en de genade. Stel uw schouders als vader en moeder voor hen ter beschikking, zodat zij daar hun hoofd kunnen laten rusten, hun vragen en kinderlijke zorgen kunnen toevertrouwen en troost en geborgenheid kunnen vinden. 

U bent de vertrouwenspersonen van uw kinderen en niet andersom.

De zusters van de FSSPX