Don Davide Pagliarani: “Bisschopswijdingen, uit trouw aan de Kerk en aan de zielen”

Beste confraters, beste seminaristen, beste zusters en beste gelovigen, 

Wat een vreugde om op deze gezegende dag de soutanes van tweeëntwintig nieuwe seminaristen te mogen zegenen – de dag, waarop onze Heer voor het eerst naar de tempel gaat om Zich voor het altaar te presenteren en daar uiterlijk het offer van Zichzelf, van Zijn leven, te doen. "Hier ben ik om Uw wil te doen". "Dat is de reden waarom Ik mens ben geworden en Mij vandaag in de tempel presenteer". Deze volmaakte houding van Onze Heer moet zoveel mogelijk de houding zijn van een jonge man die zijn leven aan Onze Heer wil geven om op een dag naar het altaar te gaan.

Wat een mooi voorbeeld! Het is het model dat we ons hele leven moeten volgen. En dat gebeurt in eenheid: de eenheid van O.L.-Vrouw en de eenheid van Onze Heer. O.L.-Vrouw, de Onbevlekte, de altijddurende Maagd, aanvaardt het ritueel van de reiniging volgens de wet van Mozes. Nooit is een schepsel zo zuiver geweest als de Maagd, en nooit zal er een zo zuiver zijn, maar uit nederigheid aanvaardt zij dit ritueel. En men brengt het offer van twee duiven, één voor het brandoffer en één voor de zonde; en zij wordt gezuiverd. Het was het offer van de armen.

En Onze Heer zelf wordt vrijgekocht omdat Hij als eerstgeborene aan God toekwam en Hij wordt vrijgekocht door een klein bedrag van vijf sikkels, vijf munten, te betalen. Hij, die zelf de Verlosser was, Hij, die zelf de prijs van onze verlossing was, aanvaardt om voor een paar munten te worden vrijgekocht. Wat een nederigheid! Hij was strikt genomen niet verplicht om voor dit ritueel naar Jeruzalem te gaan. Joden die ver weg woonden, konden dit bij volmacht doen. Maar zij willen, de Heilige Familie, wil de wet uit gehoorzaamheid naleven.

Wat een prachtig voorbeeld! Onze Heer verschijnt ons al gehoorzaam, gehoorzaam tot in de dood. We kennen de volmaaktheid van Zijn innerlijke gesteldheid. Hij is al bereid alles te geven voor onze Verlossing. Om gehoorzaamheid aan Zijn Vader te vervullen, om Zijn Wil te vervullen. In deze context van reeds volmaakte zelfopoffering hebben we een voorproefje van het Kruis, van de Passie. 

Men kan niet onverschillig blijven betreffende onze Heer 

En in deze scène, die zo eenvoudig en ogenschijnlijk zo gewoon lijkt, maar in Gods ogen zo uniek is omdat de Verlossing al begonnen is, verschijnt Simeon. Deze oude man neemt het woord en zijn toespraak bestaat uit twee delen die tegenover elkaar staan. Eerst is er de vreugde, de vreugde om Onze Heer te zien, om Hem in zijn armen te sluiten. Een vreugde die evenredig is aan het verlangen dat hij tot op die dag had gehad. “Ik heb eindelijk de Verlosser gezien, de redding van Israël, ik heb Hem gezien.”

In de eeuwigheid zullen we niets anders doen dan aanschouwen wat Simeon in zijn armen heeft aanschouwd gedurende die paar ogenblikken: deze redding, deze Verlosser, die sinds mensenheugenis door de goddelijke Voorzienigheid is voorbereid. De Menswording was in de geest van God, als we dat zo mogen zeggen, voor alle volkeren, ante faciem omnium populorum, lumen ad revelationem gentium: Hij is de enige Redder die gegeven is, die aangeboden wordt aan alle volkeren, aan alle rassen zonder onderscheid. Wat een vreugde! Wat een vreugde in de ogen en in de woorden van deze oude man: dit licht om de waarheid te onderwijzen, de enige weg naar de redding.

Welnu, deze vreugde van Simeon, dit licht, wordt plotseling onderbroken door deze aankondiging aan O.L.-Vrouw en Sint-Jozef. Simeon wendt zich tot hen, zegent hen en gaat hen iets zeggen op een andere toon – die natuurlijk verband houdt met wat ervoor kwam. Wat gaat hij hen concreet zeggen? Hij gaat hen zeggen dat deze Verlossing van het menselijk geslacht door dit kind zal plaatsvinden in het lijden, dat het zal plaatsvinden aan het Kruis, het zal plaatsvinden door de Passie. Dit Kind zal een teken van tegenspraak zijn. Dat is een heel mooie omschrijving van onze Heer. Hij is een teken van tegenspraak.

Wat betekent dat in iets modernere taal? Het betekent dat onze Heer niets verbergt. Hij is een teken van tegenspraak. Onze Heer bevestigt de waarheid. Hij openbaart die door Zijn woord en bevestigt die door Zijn wonderen. Hij biedt die aan en zegt duidelijk dat dit de enige weg naar Verlossing is. Er is geen andere. Waarom zegt Hij dat? Omdat Hij de zielen niet kan misleiden. Hij is niet naar deze wereld gekomen om de zielen te misleiden. Hij is gekomen om ze te redden. Hij openbaart de waarheid. Hij zal vervolgd worden. En ook degenen die Hem volgen, zullen een teken van tegenspraak zijn. Men moet kiezen. Men kan niet onverschillig blijven betreffende onze Heer. Men kan niet onverschillig blijven tegenover de Verlossing. Wie onverschillig blijft, heeft al gekozen. Wie onverschillig blijft, heeft onze Heer afgewezen.

En Simeon zegt dat heel duidelijk. Wat zegt hij in zijn profetie? Hij zegt: dit alles, deze manifestaties van onze Heer in Zijn Verlossing, dit alles zal plaatsvinden opdat de gedachten van vele harten worden geopenbaard. Wat betekent dat? In welke zin zullen de gedachten van de harten van de mensen worden geopenbaard? In die zin dat niemand werkelijk onverschillig kan blijven tegenover onze Heer. Men zal moeten kiezen. Het is een teken van tegenspraak. En onze Heer zelf zal op een dag zeggen: "Wie niet met Mij is, is tegen Mij. En wie niet met Mij verzamelt, verspreidt".

En deze openbaring van het mysterie van de Verlossing, die zal plaatsvinden door het lijden van onze Heer, zal dus gepaard gaan met een ander lijden. U ziet dus de eerste manifestatie van dit mysterie van de Verlossing door het lijden van onze Heer. God wilde dat O.L.-Vrouw bij dit werk betrokken zou worden. En dat de rol van O.L.-Vrouw naast onze Heer tegelijkertijd met de rol van onze Heer aan de mensen zou worden geopenbaard. Simon richt zich tot de Maagd en zegt tegen haar: "Een zwaard van pijn zal uw hart doorboren. Uw ziel zal door een zwaard worden doorboord." Wat een mysterie schuilt er achter deze woorden! Een mysterie dat we kunnen doorgronden, een mysterie dat de Kerk zeer dierbaar is. Het is het mysterie van de Medeverlossing, van de betrokkenheid van O. L.-Vrouw bij het werk van onze Heer. 

De plaats van O.L.-Vrouw in de Verlossing

Hier begrijpen we goed waarom de engel de toestemming van de Maagd vroeg, haar 'fiat'. De Maagd begreep heel goed dat moeder van God worden betekende moeder worden van een lijdende God, een verlossende God, een lijdende Messias, zoals beschreven in het Oude Testament. En ze zei: "Ja, ik aanvaard het, als het de wil van God is, aanvaard ik het." God wordt mens met een heel specifiek doel. En O.L.-Vrouw wist dat. Zij aanvaardt dat vooral. Maar waarom? Waarom heeft God in Zijn goddelijke wijsheid O.L.-Vrouw op deze manier willen betrekken bij het lijden van onze Heer? Waarom?

Omdat onze Heer de zielen zal redden, maar van elke ziel de eigen medewerking zal vragen. Hij zal van iedereen vragen dat hij zich aan het geloof houdt, dat hij zijn deel van het lijden draagt. En O.L.-Vrouw, die vóór haar ontvangenis van de erfzonde was bewaard, was in zekere zin de meest volmaakte, unieke verloste, nooit door de zonde aangeraakt, en logischerwijs vroeg God aan O.L.-Vrouw om medewerking aan het werk van de Verlossing, in verhouding tot haar heiligheid. Wat een mysterie! Het is een diep christelijke, diep katholieke visie op de Maagd. God wil de medewerking van Zijn schepsel en heeft O.L.-Vrouw tot prototype van deze medewerking gemaakt.

In het protestantisme, dat elke medewerking vernietigt, ziet u daar niets van terug: alleen God redt de uitverkorenen. Dat is de theologie van Luther. En wat zoeken de protestanten dan? Aangezien deze samenwerking niet nodig is, wat zoekt de protestant dan logischerwijs? De protestant verwerpt het religieuze leven, de versterving, hij verwerpt de Mis, omdat de heilige Mis volgens de protestanten een inspanning is, een menselijke samenwerking aan een werk dat alleen goddelijk is. De protestant verwerpt de verering van de heiligen, omdat men geen bemiddelaar, geen tussenpersoon nodig heeft. En hij verwerpt vooral de verering van O.L.-Vrouw. Dat is verschrikkelijk. Het betekent in zekere zin de vernietiging van de Verlossing, zoals God die heeft bedoeld. Maar het is logisch.

En het moet gezegd worden: op een ander niveau, op een andere manier, heeft het modernisme hetzelfde gedaan. Het modernisme ontkent dit alles niet, maar vervormt het. Achter het misplaatste schild van een verkeerd begrepen Christo-centrisme, dat wil zeggen de valse vrees om onze Heer Zijn centrale plaats te ontnemen, vermindert ook het modernisme dit alles, vermindert het de menselijke medewerking, de inspanningen, de versterving, het religieuze leven wordt niet meer begrepen, de Mis wordt op een heel andere manier begrepen en O.L.-Vrouw ook. Ze wordt een beetje aan de kant geschoven, met haar rol in de verlossing, die centrale rol, het is verschrikkelijk!

Als je een prachtig schilderij hebt, wat doe je dan om het tot zijn recht te laten komen? Je probeert een lijst te vinden die bij dat schilderij past. En dat is precies wat God heeft gedaan met de Heilige Maagd. Dit prachtige schilderij van de Verlossing wordt omlijst door de Medeverlossing, wordt omlijst door O.L.-Vrouw zelf. Wat een wijsheid! En nu wordt ons verteld dat we, om de schoonheid van dit schilderij beter te kunnen waarderen, om het niet te verliezen, deze omlijsting moeten verwijderen.

O.L.-Vrouw begeleidt onze Heer in Zijn lijden

Drie keer begeleidt de Heilige Maagd onze Heer naar Jeruzalem. Vandaag, de Presentatie in de Tempel, de Zuivering van Maria, vertegenwoordigt de eerste reis van de Maagd met Jezus naar Jeruzalem. Bij twee andere gelegenheden vergezelt de Moeder Gods Hem, en deze drie episodes zijn met elkaar verbonden, ze liggen op dezelfde as. Ze hebben een gemeenschappelijke noemer.

Vandaag biedt Jezus, gepresenteerd in de Tempel, Zijn bestaan aan de Vader aan. Op twaalfjarige leeftijd, nog steeds vergezeld door de Heilige Maagd, biedt Jezus Zijn wijsheid aan de Vader aan. Op twaalfjarige leeftijd toont Jezus Zijn goddelijke wijsheid en biedt deze aan de Vader aan, opnieuw gepresenteerd in de Tempel, vergezeld door de Heilige Maagd. De derde keer is op Golgotha: Jezus wordt dan vergezeld door de Heilige Maagd om opnieuw Zijn eigen leven en Zijn eigen Bloed aan de Vader aan te bieden.

Wat hebben deze drie zo verschillende episodes gemeen en waarom is de Heilige Maagd altijd aanwezig? Zij vergezelt Onze-Lieve-Heer driemaal in pijn en lijden. De eerste keer, vandaag, 2 februari: de aankondiging van Simeon: "Een zwaard zal uw hart doorboren". Op twaalfjarige leeftijd: ze begeleidt Hem opnieuw naar de Tempel. En opnieuw de verschrikkelijke verscheuring, de pijn van het verlies van onze Heer; het is de meest onvoorstelbare beproeving voor Maria. De derde keer: ze begeleidt Hem opnieuw in de pijn, in de pijn van Golgotha.

Maar waarom moet ze elke keer dat ze Hem vergezelt, dat in pijn doen? Omdat ze Medeverlosseres is, omdat ze systematisch deelneemt aan het lijden van onze Heer. Ze bereidt het voor met onze Heer: het lijden van onze Heer is ook het hare. Dat is duidelijk.

En wat is het gevolg van deze waarheid, die in het Evangelie staat (het is geen verzinsel)? Wat is het gevolg hiervan? Dat net zoals Maria gedurende het hele leven van onze Heer aanwezig was en Hem volgde in Zijn Passie, in alles wat Zijn Passie voorbereidde en ernaar verwees, zo blijft Maria vandaag – logischerwijs – de bondgenoot van onze Heer en schenkt zij de genaden die de vrucht Zijn van de Passie die ook de hare was, waarmee zij vanaf vandaag, vanaf de aankondiging van Simeon, verbonden is.

Wat een groot mysterie schuilt er in dit zwaard!

Geconfronteerd met de vraag van onze Heer tijdens het Laatste Oordeel: Wat heb je met Mijn Moeder gedaan?

Nog een laatste overweging. Hoe heeft O.L.-Vrouw haar zoon kunnen offeren, en dan nog zo een Zoon? We kunnen begrijpen dat ze zichzelf aan God heeft geofferd, haar bestaan, haar maagdelijkheid, maar zo een Zoon? Hoe heeft ze die kunnen offeren? Deze Zoon, maagdelijk verwekt, maagdelijk geboren, waarvan zij de enige ouder was, de menselijke natuur van onze Heer komt volledig van O.L.-Vrouw. Het is haar onbevlekt vlees, het is haar onbevlekt bloed dat de menselijkheid van onze Heer heeft gevormd. En het is logischerwijs deze volmaakte Zoon die zij aanbidt. Hoe heeft zij Hem kunnen offeren? Hoe heeft zij "ja" kunnen zeggen? Niet alleen "ik zeg ja en ik blijf in Nazareth", maar "ik zeg ja en ik ga met Hem mee, ik zeg ja op een positieve manier". Hoe heeft zij dat kunnen doen? Hoe kunnen we dat verklaren?

Het antwoord is heel eenvoudig: zij heeft het uit liefde voor ons gedaan. Dit is geen sprookje! Dit is het Evangelie. Zullen we deze leerstelling opgeven, zullen we dit zwaard dat in het hart van O.L.-Vrouw is gestoken vergeten, zullen we vergeten wat het betekent, zullen we vergeten wat O.L.-Vrouw aan de voet van het Kruis heeft gedaan? Zullen we de Medeverlossing vergeten? Absoluut niet, dit is ons geloof. Dit is de kern van ons geloof. Dit is wat ons het dierbaarst is. Op de dag des oordeels zal onze Heer ons Zijn wonden tonen, onze Heer, de Rechter van de mensheid, door ons Zijn wonden te tonen en aan ieder mens te vragen: “Wat hebt u gedaan met Mijn wonden, wat hebt u gedaan met Mijn lijden? Hebt u uw toevlucht gezocht in Mijn zijde of hebt u de voorkeur gegeven aan de wereld? Wat hebt u gedaan met Mijn Bloed dat aan het Kruis is vergoten? Wat hebt u gedaan met de Heilige Eucharistie? Wat hebt u gedaan met Mijn genade?"

En Hij zal ons ook een laatste vraag stellen: “Wat hebt u gedaan met Mijn moeder? Ik had niets meer, Ik was van alles beroofd, door iedereen in de steek gelaten, Ik had geen druppel bloed meer in Mijn Lichaam, Ik had alleen nog Mijn Moeder bij Me. En niet zomaar een moeder, maar een Moeder die Ik had voorbereid, een onbevlekte Moeder, een Moeder vol genade, de Moeder van God. Ik had haar voor Mezelf voorbereid, om vlees te worden, om in deze wereld te komen. Een moeder die Me begeleidde vanaf de presentatie in de tempel tot aan het Kruis. In Mijn handelen heeft ze Me nooit in de steek gelaten. Ik had alleen haar nog en Ik heb haar aan u gegeven, zodat zij in uw ziel iets van Mijn trekken kon blijven vormen, iets dat op de een of andere manier op Mij zou kunnen lijken. Ik heb u Mijn Moeder gegeven. Wat hebt u met Mijn Moeder gedaan? Zij heeft u in Mij verwekt in de kribbe, zonder pijn, omringd door hemelse gezangen, in armoede maar zonder pijn; zij heeft u aan de voet van het Kruis verwekt. Wat hebt u met haar gedaan? Wanneer hebt u haar gevierd, geëerd, hebt u haar echt als een moeder behandeld?”

We kunnen er niet omheen. Dat is de vraag die onze Heer ons zal stellen. Kunnen we deze zo mooie leerstelling opgeven? Zo diepzinnig? Die ons de liefde van onze Heer zo overvloedig toont? Zijn we bang dat als we O.L.-Vrouw behandelen zoals ze verdient, als Medeverlosseres, ze ons zal verwijderen van het mysterie van de Verlossing waarin zij zelf volledig is ondergedompeld? Kan een katholiek die angst hebben? Onaanvaardbaar, dat is onaanvaardbaar! Kunnen we de zielen op die manier misleiden? Dat is onaanvaardbaar! Kunnen we de zielen van O.L.-Vrouw verwijderen, terwijl haar rol niet alleen is om ons naar onze Heer te brengen, maar ook om onze Heer in onze zielen te vormen? Dat is onaanvaardbaar!

Bisschopswijdingen uit trouw aan de Kerk en aan de zielen

Wij denken dat het moment is gekomen om na te denken over de toekomst van de Priesterbroederschap Sint-Pius X, over de toekomst van alle zielen, die we niet mogen vergeten, die we niet mogen in de steek laten, en vooral over het goede dat we voor de Kerk kunnen doen. En dat roept een vraag op die we ons al lang stellen en waarop we vandaag misschien een antwoord moeten geven. Moeten we nog langer wachten voordat we overwegen bisschoppen te wijden? We hebben gewacht, gebeden, de ontwikkelingen in de Kerk gevolgd en advies ingewonnen. We hebben de Heilige Vader een brief geschreven om in alle eenvoud de situatie van de Priesterbroederschap uiteen te zetten, onze behoeften toe te lichten en tegelijkertijd onze enige bestaansreden te bevestigen: het welzijn van de zielen.

We hebben de Heilige Vader geschreven: Heilige Vader, we hebben maar één doel, namelijk alle zielen die zich tot ons wenden tot ware zonen van de rooms-katholieke Kerk maken. We zullen nooit een ander doel hebben en we zullen dit doel altijd blijven nastreven. En het welzijn van de zielen komt overeen met het welzijn van de Kerk. De Kerk bestaat niet in de wolken. De Kerk bestaat in de zielen. Het zijn de zielen die de Kerk vormen. En als men de Kerk liefheeft, houdt men van de zielen, wil men hun heil en wil men al het mogelijke doen om hun de middelen te bieden om hun heil te bereiken. Daarom hebben we de Heilige Vader gevraagd begrip te hebben voor deze zeer bijzondere situatie waarin de Priesterbroederschap zich bevindt en haar de middelen te geven om dit werk voort te zetten, in een uitzonderlijke situatie, dat erkennen we, maar dit werk heeft nogmaals geen ander doel dan het behoud van de Traditie voor het welzijn van de zielen.

Helaas lijken deze redenen niet interessant te zijn, zijn ze niet overtuigend, laten we zeggen dat deze redenen voorlopig geen gehoor hebben gevonden bij de Heilige Stoel. We betreuren dit ten zeerste, maar wat moeten we dan doen? Gaan we de zielen in de steek laten? Gaan we hen vertellen dat het uiteindelijk niet nodig is dat de Priesterbroederschap haar werk voortzet? Dat uiteindelijk alles wel goed komt, met andere woorden dat er geen noodtoestand meer in de Kerk is die ons apostolaat rechtvaardigt? Ons bestaan is om de Kerk te helpen en niet om haar uit te dagen, nooit! We zijn hier om de Kerk te dienen en we dienen de Kerk door het geloof te prediken en de waarheid aan de zielen te vertellen. En niet door de zielen fabeltjes te vertellen.

Kunnen we de zielen dan zeggen dat ondanks alles het toch goed gaat? Nee! Dat zou betekenen dat we de zielen verraden, en de zielen verraden zou betekenen dat we de Kerk verraden. Dat kunnen we niet doen. Daarom denken we dat 1 juli een goede datum zou kunnen zijn, een ideale datum, want dat is het feest van het Kostbaar Bloed van onze Heer. Het is het feest van de Verlossing. We hebben niets anders dat ons interesseert. Het kostbaarste dat we hebben, is het Bloed van onze Heer dat uit Zijn voeten vloeit onder het Kruis, onder het hout van het Kruis, en dat eerst door O.L.-Vrouw aan de voet van dit Kruis werd aanbeden en dat wij blijven aanbidden aan de voet van het altaar. Het is het enige dat ons interesseert, het is het enige dat we aan de zielen willen geven. En de zielen hebben daar recht op, het is geen voorrecht, de zielen hebben daar recht op. We kunnen hen niet in de steek laten.

De komende dagen zullen we u natuurlijk meer informatie en uitleg geven. Het is belangrijk om te begrijpen waarom. Men moet goed begrijpen wat er op het spel staat. Dat is van cruciaal belang. Maar tegelijkertijd moet men dit begrijpen in gebed. Het volstaat niet om alleen het verstand voor te bereiden. Het volstaat niet, zou ik zeggen, om dit alles puur apologetisch te benaderen. Men moet de harten voorbereiden, onze harten, het is een genade, het is een genade en men moet zich aan deze genade vastklampen. We moeten God danken, we moeten ons voorbereiden. Ja, bisschopswijdingen, bisschopswijdingen, nogmaals. Niet om de Kerk uit te dagen, het is geen uitdaging. Bisschopswijdingen, uit trouw aan de Kerk en aan de zielen.

En ik voeg nog een laatste overweging toe. Ik neem de volledige verantwoordelijkheid voor deze beslissing op me. Ik neem die op me, in de eerste plaats voor God, ik neem die op me voor de Heilige Maagd, voor Sint-Pius X. Ik neem die op me voor de paus. Ik zou graag op een dag, vóór 1 juli, de paus ontmoeten, ik zou hem graag uitleggen, hem onze werkelijke, diepe bedoelingen doen begrijpen, onze gehechtheid aan de Kerk, dat hij dat weet, dat hij dat begrijpt. En ik neem deze verantwoordelijkheid natuurlijk op mij voor de Kerk. En voor de Priesterbroederschap, alle leden van de Priesterbroederschap en, ik herhaal het nogmaals, alle zielen die op de een of andere manier een beroep op ons doen, ons om hulp vragen of ons om hulp zullen vragen, al deze zielen, al deze roepingen die de voorzienigheid ons heeft gezonden en ons blijft zenden. Ik neem deze verantwoordelijkheid ook tegenover haar op me. Allemaal en elk afzonderlijk, want een ziel heeft een oneindige waarde.

En vergeet nooit dat in de Kerk, in de Kerk, de wet der wetten, de wet die boven alle andere wetten staat, het heil van de zielen is. Het is niet het geklets, het is niet de synode, het is niet de oecumene, het zijn niet de liturgische experimenten, de nieuwe ideeën, de nieuwe evangelisaties, het is het heil van de zielen. Dat is de wet der wetten. En wij hebben allemaal, ieder op zijn plaats, de plicht om deze wet na te leven en ons volledig in te zetten om deze wet na te leven. Ik sluit af, O.L.-Vrouw en onze Heer leren ons vandaag dat zij tijdens hun bestaan hier op aarde geen ander idee, geen ander doel hadden dan het redden van zielen. En zoals gezegd, op de een of andere manier moet ieder van ons, naar gelang zijn talenten en zijn plaats, alles doen wat hij kan, zijn bijdrage leveren om zijn eigen ziel en die van anderen te redden. Amen.