Is uw biecht en uw huwelijk bij de FSSPX wel geldig?

Het decreet van Kardinaal Fernandez stelt dat de sacramenten die in de Priesterbroederschap Sint-Pius X worden toegediend voortaan onwettig zijn, oftewel verboden en illegaal. 

Klopt dat?

Dat zou kloppen in een vreedzame en normale situatie binnen de Kerk. Maar er is een belangrijk principe in het canoniek recht, dat men al terugvindt in de Decretalen van Gregorius IX en bij de heilige Thomas van Aquino: “Noodzaak maakt het toelaatbaar wat anders onrechtmatig is.” Met andere woorden: wat normaal gesproken niet mag, wordt wel toegestaan als men zich in een noodsituatie bevindt. Dat is precies de situatie waarin we ons vandaag de dag bevinden.

De Priesterbroederschap Sint-Pius X heeft inderdaad geen gewone kerkelijke status. Als alles goed zou gaan in de Kerk, zou de Priesterbroederschap haar apostolaat dus niet hoeven uit te oefenen. Maar vandaag de dag zitten we in een dramatische situatie. Veel regulier erkende priesters onderwijzen het ware geloof niet meer of geven verkeerd advies op het gebied van moraal.

We bevinden ons dus in een echt geval van noodzaak, waarin priesters die trouw zijn aan de Traditie een volkomen rechtmatig ambt uitoefenen ten behoeve van de zielen, om de tragische situatie te verhelpen waarin zoveel katholieken zich vandaag de dag bevinden.

Zijn biecht en huwelijken geldig?

Wat de geldigheid van het Sacrament van de Biecht betreft: het is waar dat een priester, om geldig absolutie te verlenen, jurisdictie over zijn biechteling moet hebben. Maar de priesters van de Priesterbroederschap Sint-Pius X beschikken vandaag de dag niet over een gewone en gebruikelijke jurisdictie.

Het kerkelijk recht voorziet echter uitdrukkelijk in een vervangende jurisdictie in een aantal gevallen, omdat de Kerk bovenal het heil van de zielen nastreeft. Dat is haar hoogste wet. Zo verleent de Kerk heel vaak jurisdictie aan een priester die die niet heeft, zodat hij geldig absolutie kan verlenen.

Bijvoorbeeld: als een gelovige op het punt staat te sterven en de enige aanwezige priester geen jurisdictie heeft, verleent de Kerk die aan hem, alleen al vanwege de precaire situatie waarin hij zich bevindt.

Hetzelfde geldt wanneer een priester per ongeluk vergeet dat zijn mandaat is verlopen en hij dus geen jurisdictie meer heeft.

Of wanneer er sprake is van een algemene misvatting: iedereen denkt dat de priester jurisdictie heeft, terwijl dat in werkelijkheid niet zo is. Ook dan vult de Kerk die jurisdictie voor hem aan.

Naar analogie – en de analogie in het recht is ook een erkend principe in het canoniek recht (epikia) – passen we op soortgelijke situaties de oplossingen toe die het recht voorschrijft.

Het staat dus absoluut vast dat priesters die trouw zijn aan de Traditie vandaag de dag een vervangende jurisdictie hebben, waardoor ze alle gelovigen die bij hen komen biechten geldig kunnen absolutie verlenen.

Iemand zou echter kunnen zeggen: “Ik ben niet helemaal overtuigd door deze redenering. Er zitten zeker serieuze argumenten in, maar ik blijf twijfelen.”

Het canoniek recht bepaalt echter juist dat, wanneer een priester slechts een twijfelachtige bevoegdheid heeft, de Kerk hem een zekere bevoegdheid verleent, zodat de gelovigen verzekerd zijn van de geldigheid van de sacramenten.

Dus zelfs als iemand zou vinden dat onze bevoegdheid twijfelachtig is, maakt deze aanvulling door de Kerk de bevoegdheid van de priesters die trouw zijn aan de Traditie zeker.

Wat het huwelijk betreft, moet men bedenken dat niet de priester de bedienaar van het sacrament is, maar de echtgenoten zelf, die elkaar het sacrament toekennen door hun huwelijksinstemming.

Het Concilie van Trente heeft weliswaar geëist dat deze toestemming in aanwezigheid van de pastoor van de parochie wordt uitgewisseld, op straffe van ongeldigheid. Het kerkelijk recht heeft echter altijd rekening gehouden met situaties waarin het erg moeilijk is om in aanwezigheid van de pastoor te trouwen: omdat hij afwezig is, omdat hij weigert te komen, of omdat er ernstige fysieke of morele belemmeringen zijn.

In die gevallen zegt het kerkelijk recht dat het huwelijk geldig blijft, ook al is het niet in het bijzijn van de pastoor van de parochie gesloten. Het is ook toegestaan als het wordt voltrokken door een andere priester die geen jurisdictie heeft.

Daarom is, in de huidige omstandigheden van de Heilige Kerk, wanneer een jongeman en een jongmeisje hun huwelijksinstemming uitwisselen in aanwezigheid van een aan de Traditie trouwe priester die geen parochiepastoor is, dit huwelijk zeker geldig en rechtmatig.

Conclusie

Eigenlijk, dierbare gelovigen, is het kernprobleem niet de kwestie van wijdingen zonder pauselijk mandaat. Het bewijs hiervoor is dat er in China regelmatig wijdingen plaatsvinden zonder pauselijk mandaat en dat de Heilige Stoel de afgelopen jaren niemand heeft geëxcommuniceerd.

Wat de Romeinse autoriteiten vandaag de dag stoort, is onze trouw aan de katholieke leer en onze afwijzing van de dwalingen van het Tweede Vaticaans Concilie. Dat is de kern van het probleem.

Het beste bewijs hiervoor is dat de Heilige Stoel een paar dagen geleden een hele procedure heeft opgesteld voor priesters die de Priesterbroederschap Sint-Pius X willen verlaten om weer ‘in de kerkelijke gemeenschap’ te komen. Er moeten verschillende teksten worden gelezen en ondertekend, en in één daarvan wordt expliciet gevraagd om het Tweede Vaticaans Concilie te aanvaarden.

Het probleem is dus leerstellig, en niet disciplinair.

Tot slot, dierbare gelovigen, moeten we diep verbonden blijven met het katholieke geloof en er zeker van zijn dat het ambt van de priesters van de Priesterbroederschap Sint-Pius X volledig deel uitmaakt van de Heilige Roomse Kerk; deze priesters zullen u de sacramenten met dezelfde toewijding blijven toedienen, voor het welzijn van uw zielen.

We zouden in de verleiding kunnen komen om een beetje wrok te koesteren tegen de paus of tegen kardinaal Fernández, maar dat zou geen christelijke houding zijn. We moeten van de paus blijven houden, en zelfs van kardinaal Fernández, hen uit de grond van ons hart vergeven en voor hen bidden. Ja, de paus heeft onze gebeden nodig, de Kerk heeft onze gebeden nodig.

En we zijn blij dat we ons kunnen blijven inzetten voor het behoud van het geloof en de hele Kerk een mooi getuigenis van onze trouw kunnen geven.

Door Abbé Bernard de Lacoste, directeur van het Séminaire Saint-Pie X (Écône)