Woordje van de Districtsoverste juni 2026: Voor de Kerk!
Op 1 juli aanstaande zal onze geliefde Broederschap opnieuw in het hart komen te staan van het mysterie van de Voorzienigheid, die de Kerk met wijsheid bestuurt. Zij vraagt dit kleine deel van de Kerk immers om de prudente daad na te volgen die onze vereerde stichter heeft verricht om de katholieke Traditie te bewaren door de overdracht van het katholieke priesterschap te waarborgen.
Deze nieuwe bisschopswijdingen zullen helaas dezelfde veroordelingen oproepen als die welke in 1988 plaatsvonden, zoals kardinaal Fernandez op woensdag 13 mei 2026 verklaarde: “De door de Priesterbroederschap Sint-Pius X aangekondigde bisschopswijdingen gaan niet gepaard met het bijbehorende pauselijke mandaat. Deze handeling zal “een schismatische daad” vormen (Johannes Paulus II, Ecclesia Dei, nr. 3)” en “de formele aansluiting bij het schisma vormt een ernstige belediging van God en leidt tot de excommunicatie waarin het kerkelijk recht voorziet”.
Zoals wij weten, en zoals sommige canonisten overigens hebben aangetoond, is dit oordeel juridisch ongegrond (cf. canon 1323, nr. 7) en bijgevolg uiterst onrechtvaardig voor degenen die katholiek willen blijven en dat in feite ook zijn. Overigens benadrukt monseigneur Athanasius Schneider, hulpbisschop van Astana, in een interview dat hij op 15 mei jongstleden gaf aan EWTN, een katholieke televisiezender, het verschil in behandeling tussen de Priesterbroederschap Sint-Pius X en degenen die zich van het katholieke geloof hebben afgekeerd: “Terwijl Paus Leo en het Vaticaan de inclusiviteit van de synodale weg en synodale methoden bevorderen, terwijl zij zich genereus opstellen tegenover de Duitse synodale weg en tegenover de Chinese Communistische Partij door haar toe te staan daar bisschoppen te wijden, is het contrast enorm. En deze gelovigen van de Priesterbroederschap Sint Pius X, die de paus liefhebben, die voor de paus bidden, die eenvoudigweg de garantie willen hebben dat zij het geloof van altijd zonder enige dubbelzinnigheid – ik benadruk: zonder enige dubbelzinnigheid – kunnen doorgeven, zien dat hun geweigerd, en nu worden zij gestraft.” En hij vervolgt verder: „Ik denk dat als de paus dit doet, als hij hun deze toestemming niet verleent en hen excommuniceert, dit de geschiedenis zal ingaan als een enorme fout van starheid, van pastorale starheid, en van eenzijdige strengheid jegens de Traditie in de Kerk.” God zal deze ware opvolger van de apostelen zeker belonen voor zijn moedige verdediging van het geloof en de waarheid.
Voor ons is de verleiding om in bitterheid te vervallen wellicht groot, zo diepgaand is het onrecht. De verleiding om de Kerk te verlaten, die via bepaalde leden van haar hiërarchie degenen veroordeelt die trouw willen blijven, kan groot zijn. De verleiding tot een zekere radicaliteit in de verdediging van het geloof kan aantrekkelijk lijken. Of, integendeel, de verleiding tot een zekere ‘politieke passiviteit’ kan geruststellend lijken. Deze zou erin bestaan af te zien van handelen om te vermijden wat kan overkomen als ongehoorzaamheid aan het gezag. Onze Heer bestuurt Zijn Kerk echter door middel van haar hiërarchie, door haar leden, die secundaire en instrumentele middelen zijn.
De leden [van de Kerk] moeten dus hun vermogens en hun voorzichtigheid aanwenden om de Kerk in staat te stellen zich voortdurend naar haar doel te richten. Zeker, de Heilige Geest, de ziel van de Kerk, biedt de leden Zijn steun. Maar Hij gaat niet zo ver dat Hij deze gemeenschap zonder hen bestuurt. In zijn lezing van 15 juni 1988, enkele dagen voor de wijdingen, verklaarde Monseigneur Lefebvre: “Ik heb in mijn boek ‘Open brief aan de radeloze katholieken’ geschreven – ik sloot daarmee af –: ‘Ik wil niet dat wanneer de Goede God mij tot Zich roept, Hij tegen mij zegt: wat heb je daar op aarde gedaan? Je hebt ook bijgedragen aan de afbraak van de Kerk.” Dat is niet waar. Ik heb niet bijgedragen aan de afbraak van de Kerk. Ik heb bijgedragen aan de opbouw ervan. Degenen die haar afbreken, zijn degenen die ideeën verspreiden die de Kerk vernietigen en die door mijn voorgangers zijn veroordeeld.”
De Bisschopswijdingen hebben geen ander doel dan de Kerk voort te zetten en worden uitsluitend in de geest van de Kerk voltrokken. Ze worden niet ondernomen uit bitterheid of in een geest van opstand. Ze zijn slechts de zekerheid die wij onszelf geven dat wij een volledig katholiek geloof en sacramenten ontvangen.
Nu 1 juli nadert, laten wij ons dan goed in deze mening inleven, die ons hart in vrede zullen bewaren. Want uiteindelijk maken we pas echt deel uit van de Kerk als we blijven doorgeven wat wij hebben ontvangen.
E.H. de Sivry, Districtsoverste van de Benelux
