Verslag Kerstkamp Eucharistische Kruistocht

DOOR KINGA PAJAK

Tijdens de quiz op het einde van de avond was de spanning te snijden. Wie kan het meeste squatten in 1 minuut? Wie weet alle kerkvaders op te sommen? En wie o wie kan mij dat verdraaide raadsel van Samson verklaren (Rechters 14:14)? Want hemel, na een beschamend dozijn pogingen om het te vatten, verspreid over de opeenvolgende dagen, gaat de logica nog steeds mijn baret te boven. “De bij” is alleszins niet het antwoord.

E.K.-familie

De kerstperiode is er een die in teken staat van familie. De vraag van thuis uit was dan ook waarom we juist dan een weekend samenkomen met de E.K. Maar als je bedenkt welke hechte band er ontstaat door zo’n sterke groep te vormen, dan sluit het ene het andere niet uit. Integendeel. 

Even geleden vertelden we aan een van de ouders dat de leiding op kamp soms uitzonderlijk korte nachten kent en desondanks duidelijk door God gesterkt wordt. “De beste voorbereiding op het moederschap”, klonk het daarop. De verantwoordelijkheid voor de kinderen onder onze vleugels voelt werkelijk zo aan. Iets tussen moeder en grote zus, twee rollen die me persoonlijk onbekend zijn, maar tegelijk een voldoening geven van formaat.

Twee andere zaken die velen relatief onbekend waren, zijn de strijdlustige kampthema’s: Judith en Samson. Die verhalen uit de H. Schrift schonken ons de nodige sturing voor creatieve spellen. Zo moesten de meisjes uit het kamp van Holofernes vluchten om veilig in Betulia te raken, terwijl hun groepsleidster het afgehakte hoofd van de generaal smokkelde. De jongens joegen dapper op de snode Filistijnen in het bos, en geloofden door een ruïne in de buurt steevast dat ze zich in Gaza bevonden. Na afloop vernamen we via-via dat een aantal kinderen dit ‘het leukste kamp ooit met de leukste spellen’ ooit vond. Dat klinkt de leiding als muziek in de oren.

Ontdooien

Hoewel ik tot nog toe doorgaans de aan de zijlijn motiverende, een plethora aan foto’s nemende, soort van voetbalmoeder was, liet ik die kelk eens aan me passeren door meer ín de spelen te zitten. En dan ontdek je iets. Kleine meisjes die volledig eerlijk en gewetensvol spelen. Grotere meisjes die dolgraag samenwerken door ieders sterktes te benutten. Of dat je als verliezend team heus wel de winnaar kunt feliciteren zonder gezichtsverlies te lijden.

Maar er waren ook andere momenten, buiten de spellen om, die een krop in de keel gaven. We zagen moeilijke eters die hun bord toch braaf ledigden. Iets brozere kinderen die enthousiast waren bij het oprollen van slaapzakken, met de zichtbare voldoening dat ze samen met een leidster iets voltooiden. Of ook meisjes die mijn pols kwamen opmeten om een vriendschapsarmbandje te maken. Enkel nog Diddl-geurpapier uitwisselen en klapliedjes als Charlie Chaplin aanleren, en we zijn zo terug bij normaal.

Bij de slotformatie ontdooiden we ook gezamenlijk door de eerste bedanking aan chef-kok, de man die drie decennia lang de hongerige E.K.-buiken spijsde. Als aperitiefcadeau werd een toepasselijke grote soeppot voorzien, gevuld met ingrediënten die meer dan enkel het hart verwarmen. De hoofdmaaltijd in de vorm van een écht afscheidscadeau volgt weldra op het zomerkamp. Meer kunnen we daarover nog niet verklappen.

Zuiver maken

We leerden dit kamp ook willens nillens hoe we moeten schoonmaken. Of ‘zuiver maken’, op z’n Limburgs. Veegklaar — zoals doorgaans gevraagd wordt — volstond niet voor de arendsogen van de accommodatie. Na de formatie trokken we onze benen dan ook bijna uit de lies om tijdig de zalen onder handen te nemen. Toch werd in één ruk de trekker uit mijn handen gegrepen door twee vrouwen die het beter wisten. Rap op mijn tong gebeten om niet weer tegen mijn biechtvader te hoeven verkondigen dat ik uitvloog tegen vreemden.

Ondertussen besefte ik dat hun methode inderdaad wel goed was. Niet die van hun communicatiestijl, wel die van het poetsen. Dus, beste lezer, aangezien wij het moesten ondergaan, sleuren we u er nu ook in mee: een grote emmer warm water met product, met een vod op de trekker schuren, met de trekker erover, dan warm proper water om af te spoelen. En zo drie keer. De volgende kamplocaties gaan niet weten wat hen overkomt als de E.K. zijn poetspassage maakt.

Pizza en pedagogiek

Om in schoonheid af te sluiten, hielden we nog stand bij goede bekenden in de buurt om samen pizza te eten. We praatten na over het kamp, de kuislessen en de accuraatheid van historische feiten. Maar we filosofeerden daarnaast ook of het gulzig is om tegelijk een stuk tiramisu en een mooie grote kerstkoek te nemen. Na een paar dagen heb ik het antwoord. Als je als allereerste duo sowieso al het dessertbuffet hevig bestormt, ja, dan zou dat inderdaad gulzig zijn geweest.

We overwogen eveneens onze reacties op vallen. In een video waar een kleuter de grond raakt in Disneyland relativeerde de als Donald Duck verklede medewerker de situatie door zelf ook te tuimelen en te lachen. Uit angst dat zoiets in se neerkomt op gaslighting, bereikten we als eindconclusie dat eerst begrip opbrengen de betere weg vormt. Zelf heb ik liefst dat mensen doen alsof ze niets gezien hebben. Daaraan gerelateerd: het is een sterke afrader om na de tweede helft van uw twintiger jaren nog te struikelen over een minuscule gladde boomstronk aan de rand van het bos. Maar echt, niet doen.

Als ik mijn agenda diagonaal doorneem, dan wachten de E.K. deze tijd naast de maandelijkse bijeenkomsten ook een aantal bedevaarten. De parochiebedevaart van Antwerpen op 1 mei, Chartres-Parijs eind mei en Gorcum-Brielle in augustus. Schrijf uw kinderen zeker in. Zoals een bende overijverige bordercollies heeft ook dit leidingsteam nood aan wat schaapjes om te hoeden. We trachten er telkens opnieuw ‘de leukste bedevaart ooit’ van te maken.