Verslag Ignatiaanse retraite oktober 2025

DOOR KINGA PAJAK

“O nee … ik kan al die weken niet.” Na twee vruchtvolle retraites zakte mijn hart enigszins bij het besef dat ze dit jaar zouden overlappen met andere verplichtingen. Nochtans had ik mezelf voorgenomen om me ieder onpaar jaar ervoor vrij te maken. De extra aangekondigde data horen — waarop ik me wonderbaarlijk genoeg wel aanwezig kon tekenen — zette een ware blijdschap in gang. Want iedere maal toont zich dezelfde waarheid: wie alles in Gods handen legt, zal Gods hand in alles zien.

Een constante is die overtuiging zelf wel allerminst. Bij elke retraite opnieuw regeert mijn hoogmoed over de eerste dagen rond de start ervan. Ik ben toch katholiek genoeg? Ik ga toch naar de Mis op zondag? Ik draag toch van kleins af aan een Wonderdadige Medaille? “Alles wat ik hier hoor, ken ik toch al door en door”, jeremieert dan mijn onbetrouwbaar gevoel.

Oog in oog

Wie denkt dat de Ignatiaanse retraite een suf kumbaya-gebeuren is, of louter voor degenen die een religieuze roeping overwegen, of eventueel voor onze lieve gepensioneerde parochianen, die heeft er duidelijk nog geen beleefd. Toegegeven, de eerste maal raakte ik geënthousiasmeerd, juist door iemand die het een rustgevende week noemde. Zo zie je dat de Heer met ieder van ons een andere tactiek hanteert. Want persoonlijk ontving ik eerder stampen: mijn armzalige zielenstaat, ijdele gedachten die mijn aandacht overheersten, correcties door de priesters. Oog in oog staan met mijn eigen tekortkomingen kwam hard binnen. Maar dat was precies de wakkerschudding die ik van mijn Vader nodig had. Wanneer we Hem vertrouwen, doet God exact met ons wat Hij wil, omdat Hij het beste weet wat prioriteit heeft. Twee jaar later, op de Mariale retraite, vertrok ik namelijk wel degelijk in een zachtere toestand. Nog eens twee jaar later — de laatste week van oktober 2025 — was het uitbundige vreugde, en dat duidelijk bij de meeste retraitanten. 

“Kies gewoon de Kerk”

Een groep voornamelijk jong geweld dat vijf dagen alle gedachten zette op de dingen in de hemel (Kol 3, 2): wat een voordeel voor de Kerk. Hoewel we met maar liefst 14 waren, draaide de week in se om ieders afzonderlijke band met de Heiland. Je zwijgt aan tafel. Je zwijgt tegen passanten. Je zwijgt intern, tenzij je de voordrachten en boeiende lectuur overweegt. Het enige wat op je lippen ligt, zijn gebeden, lofprijzingen en momenten om met priesters grieven en vreugden te delen. Aardse manieren om het leven te ordenen, komen daar niet eens in de buurt van. Winter arc, nieuwjaarsvoornemens, het lezen van “Atomic Habits”, … Kies gewoon de Kerk. De H. Ignatius, een letterlijke soldaat, ontving van de Moeder Gods zelf de retraite. Alles wat we ondernemen, ontbreekt aan nut als we het zonder Gods zegel doen.

Het enige ware geloof

Zoals de H. Schrift verzekert: “Zoek eerst het Koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid, en al deze dingen zullen je erbij gegeven worden” (Mt 6:33). We kwamen dan ook heus niets aards tekort: een ordelijke kamer voor iedereen afzonderlijk, een volle buik met heerlijk voorbereid eten, de tuin van de priorij om een luchtje te scheppen in de vrije tijd. Naast die praktische beslommeringen voor onszelf, zorgde de Heer ook voor onze dierbaren. Ze wezen alleen wel gewaarschuwd dat ze minstens de dagen erop alle inzichten gaan moeten aanhoren. Want na zo’n aangewakkerd vuur, is stilte bij thuiskomst geen optie. Dat kan ook niet anders. We beleven ieder aspect van het enige ware geloof. De tragiek van onze zonden, de realiteit van de hel, de vervulling van profetieën in de Persoon van Jezus Christus, de innigheid van Zijn Verrijzenis. Die zaken draag je jaren nadien nog altijd mee, in het dagdagelijks gebed, in de Zondagsmis, of wanneer je later in de H. Schrift de passages tegenkomt waarover je tijdens de retraite levendig Gods verlichting afsmeekte.

Over cholerici

Zo is er het verhaal van de H. Petrus die na de Verrijzenis met de apostelen weer aan het werk ging zoals ervoor. Na een nacht lang zwoegen, vingen ze nada. Dat kon op zich voor een professioneel visser qua nederigheid al tellen. Maar er stond bovendien een ogenschijnlijke vreemdeling aan wal, niet alleen mee te kijken, maar zich ook nog te moeien met hoe het beter kan: het net aan de andere bootkant uitgooien. Een afgematte, gefrustreerde en hongerige cholericus zou je voor minder van 0 naar 100 kunnen laten gaan. Mijn kennis over vissen reikt dan wel niet verder dan een bezoek aan het voormalige Aquatopia, maar wat baat het ook om in hetzelfde water met dezelfde vissen dat te doen? Toch luisterde de H. Petrus. Dat de netten toen niet scheurden door de overvloed, was op zich al een mirakel.

Trouw aan God

Zo is het exact met een retraite. De Heer roept je om in dezelfde poel als gewoonlijk te blijven vissen, en al is de grootorde van die keuze vooralsnog gesluierd, beloont Hij die volkomen gehoorzaamheid keer op keer. Niet neuten over een volle agenda. Geen uitvluchten zoeken. Niet negeren dat God je dichter bij Zich wil hebben. Wanneer je dus geen zin hebt, wanneer het je nutteloos lijkt, wanneer je denkt schaarse verlofdagen wel beter te kunnen inzetten, breekt exact het moment aan om die inschrijving te vervolledigen. Dat er aanvankelijk misschien zelfs spijt wordt ingefluisterd, dat kan wel zijn. Maar eens ik het trouw aan God volbracht, bleef mijn enige bedenking: was ik er maar vroeger mee gestart.