Verslag Bedevaart Gorcum-Brielle 2025
Door Kinga Pajak, E.K.-leidster
In het holst van de nacht ontwaakte ik zaterdag zacht: het was tijd voor Gorcum-Brielle. Een bedevaart die ik al een jaar overwoog en nu eindelijk zou meestappen. Alles lag keurig klaar sinds de avond ervoor om zo muisstil mogelijk te vertrekken, zonder flauw benul hoe de volgende twee dagen zouden verlopen. Maar zo heb ik het graag.
Stelselmatig kwamen ‘wakker worden’ en ‘wakker zijn’ dichter bij elkaar, zeker toen de vele Vlamingen en Nederlanders zich samen naar de H. Mis begaven. Geestelijk gesterkt door dat prachtige uur kreeg wie wilde bij het ontbijt water en een appeltje voor de dorst mee. Het besef kwam snel binnen hoe de bedevaart een topgelegenheid tot apostolaat biedt. Zo waren we het blokje nog niet volledig om of er kwam een nieuwsgierige Nederlander vragen wie we zijn. De dag nadien een andere meneer tijdens een rustmoment. En aan de Jumbo, de laatste pauze, gingen onze kinderen op en af de roltrap om met hun ontembare levendigheid ongetwijfeld nog wat zielen te raken.
Maar ook voor de bedevaarders zelf was het een mooi moment voor agere contra, zoals de H. Ignatius voorschrijft. Want geef nu toe: wie houdt er niet van het comfort van zijn eigen warme bed? Of van een heel pak langer slapen dan tot 5 uur? Of van in het oneindige door verslavende Instagram Reels scrollen om te zien of er iets baanbrekends voorbijkomt? Bijzonder is dan ook dat al die zaken waar geen mens me vroeger toe zou kunnen forceren, gewoon eenvoudig gingen. In mijn tent sliep ik als een roosje. In de ochtend vulde de levenslust me meer dan gewoonlijk. En de rest heb ik voor geen meter gemist. Wat een buitenkans om te beseffen hoeveel beter we onze tijd kunnen doorbrengen, zolang het maar met God is.
Gebed werkt
Bij onze kleinste deelnemers droogden een paar traantjes snel toen we langs Dordrechtse villa’s passeerden en mijmerden over een roze droomhuis, al dan niet met bloemen in de erker. De afwisseling tussen rozenhoedjes, Vlaamse liederen en af en toe een streepje feestmuziek, boeiden traditiegetrouw alle koeien die we langs de weg passeerden. En het is zelfs gelukt om voor het eerst ooit een schapensnoet te strelen. Maar dat allemaal terzijde.
Het is een open deur intrappen, maar wanneer je bidt en offers brengt — zij het op een bedevaart, een kamp, een retraite, of dagdagelijks — dan beweegt er geestelijk iets. Dat zagen wij ook toen het Ave Maria duidelijk binnenkwam bij verkondigers van de tweede grootste religie ter wereld. ‘Jongeren’ passeerden maar liefst tweemaal om superstoer kabaal te maken op hun fat bike, en vanuit een sociale woning ging de muziek plotsklaps wat harder. Dikke pech voor hen natuurlijk, want onze megafoon overtref je niet. Het is niet de eerste noch de laatste keer dat onschuldig kindergebed de boosheid van de wereld doet sidderen. Daarom is het ook zo’n voorrecht om juist hen te mogen begeleiden over hun 45 à 50 kilometer, wetende dat ze op die twee dagen zo gesterkt worden in hun geloof: dankzij de woorden van de priesters, het gebed en onderling door elkaars aanwezigheid. Er wordt wel eens gezegd dat leiders voorbeelden zijn voor de kleinsten. Maar omgekeerd geldt dat net zo. Zien hoe zij zichzelf en hun vermoeidheid overwinnen, en hen daarbij mogen helpen; iets mooiers heb ik in dit leven nog niet geweten.
Naar Briel zijn zij gevaren
Ook de beide avonden op de bedevaart waren een puur genot. De eerste omdat er veel zorg uitgaat van aankomen bij een opgezette tent en met iedereen een maaltijd kunnen delen. De vrijwilligers van de organisatie regelden alles tot in de puntjes, wat het geheel zo vloeiend maakte. De tweede omdat het na een plotse felle regenbui op het allerlaatste stuk des te gemoedelijker was om in de kerk in Brielle aan te komen. Op een stiekeme blik in de binnentuin — een oase van rust — volgde een oprecht kippenvelmoment, wanneer je beseft hoeveel de martelaren hebben geleden voor hun geloof, hoe ze elkaar ondersteunden tot het laatste moment, en hoe wij hun volharding ons maar beter eigen maken.
Net zo pakkend is het lied ‘Naar Briel zijn zij gevaren’, waardoor het zelfs op het moment van schrijven niet zonder krop in de keel kan. “Sint-Lenaert help ons strijden, de Kerk is weer in nood.” We mogen er vast op vertrouwen dat onze lieve Heer de gezamenlijke intentie van de bedevaarders heeft gehoord: voor de Kerk, in het bijzonder in de Lage Landen. Evenals alle persoonlijke intenties waarvoor we elke voetstap zetten en ieder gebed uitspraken.
Volgende augustus vieren we 25 jaar Gorcum-Brielle en we werden uitgedaagd om allemaal één extra persoon mee te nemen. Aangezien verliezen niet aan mij besteed is: wil jij mijn persoon zijn? De antwoordopties zijn ‘ja’ of ‘jazeker’.
