Verslag bedevaart Chartres-Parijs: Zend arbeiders naar uw oogst!

Door Gabriëlle Van Eekert, kapitelleidster 'Sint Willibrordus'

Al meer dan dertig jaar wordt deze eeuwenoude pelgrimstraditie nieuw leven ingeblazen door duizenden gelovigen die tijdens het Pinksterweekend te voet door het Franse landschap trekken, van Chartres naar Parijs. Meer dan 6.000 pelgrims (waarvan 2.700 kinderen!) vormen in lange colonnes, verdeeld over verschillende kapitels en begeleid door priesters, een levende stroom van gebed en gezang.

Onder begeleiding van hun ouders, hun EK-leiding en bovenal door God zelf, trokken de jongsten ook dit jaar mee onder het kruis van het kapitel ‘Saint Willibrordus’. Gesterkt door de EK-vlag, die hoog in de zegezon wapperde zoals het strijdlied het bezingt, en door de kruistochtersvlag, gingen zij vol vertrouwen op weg.

De bedevaart begon in de schaduw van de indrukwekkende kathedraal van Chartres. Tijdens de Heilige Mis werd het thema al snel duidelijk. De woorden van het evangelie over de overvloedige oogst en het tekort aan arbeiders vormden de rode draad van de bedevaart. Het was een uitnodiging om na te denken over Gods roepstem en om te bidden voor roepingen voor priesters, religieuzen en alle mensen die geroepen worden om Hem te dienen. Er zijn immers zoveel zielen die nog steeds wachten op priesters om hun sacramenten te ontvangen.

Na het vertrek trokken de lange colonnes pelgrims door de uitgestrekte velden. Het ritme van de stappen werd afgewisseld met rozenkransgebeden, gezangen en momenten van stilte. Onderweg sprak E.H. De Clercq over het belang van roepingen in de Kerk en over de verantwoordelijkheid van iedere katholiek om Gods stem in zijn leven te leren onderscheiden.

Naarmate de dagen vorderden, werd de lichamelijke inspanning groter, maar juist daarin groeide ook de ruimte voor bezinning. Tijdens het wandelen ontstonden diepe gesprekken over geloof, levenskeuzes en de vraag hoe God vandaag mensen blijft roepen. De kinderen stelden open en nieuwsgierige vragen over hun eigen roeping en luisterden aandachtig naar de antwoorden van de ouderen.

Ondanks vermoeidheid en de overheersende hitte heerste er bovenal een sfeer van vreugde en kameraadschap. We zongen liederen tesamen met het Duitse kapitel achter ons, en het was bijzonder om te zien hoe ook de Duitse en Oostenrijkse Eucharistische Kruistocht zich liet inspireren door onze EK. Hun kinderen leerden onze strijdkreet, zodat we afwisselend konden roepen: “Bid – Communiceer – Offer je op – Wees apostel!” Uiteindelijk sloot ook het kapitel van de EK van Brussel, dat voor ons liep, zich aan, waardoor deze strijdkreet in drie talen door de straten weerklonk.

Toen de eerste gebouwen van Parijs uiteindelijk aan de horizon verschenen, brak een moment van vreugde en ontroering aan. Wat eerst nog een zware tocht was, werd nu gedragen door de nabijheid van de eindbestemming. De vermoeide voeten maakten plaats voor hernieuwde energie, en zelfs gehuppel en gedans.

De intocht in Parijs vormde, zoals elk jaar, een bijzonder hoogtepunt. Langs de route stonden gelovigen en voorbijgangers te kijken naar de duizenden jongeren, gezinnen, priesters en religieuzen die zingend en biddend hun weg vervolgden. Wat een krachtige getuigenis van een levende katholieke traditie!

Moge deze bedevaart bijdragen aan nieuwe roepingen en aan een hernieuwde bereidheid om Gods wil te volgen, waarheen Hij ons ook leidt.