De Priesterbroederschap Sint-Pius X antwoordt Kardinaal Sarah

In een opiniestuk dat op 22 februari 2026 in het Franse dagblad Le Journal du Dimanche verscheen, uit kardinaal Sarah zijn bezorgdheid over de aankondiging van bisschopswijdingen door de Priesterbroederschap Sint-Pius X.

De kardinaal schrijft: “Hoeveel zielen lopen het risico verloren te gaan door deze nieuwe scheuring?” Men zou zich terecht kunnen afvragen of het werkelijk de zielen van de gelovigen zijn die de kapellen van de Priesterbroederschap St.-Pius X bezoeken die in gevaar zijn, of dat we meer moeten vrezen voor het heil van degenen die de “prelaten die afzien van het onderwijzen van het geloofsgoed” of de “wolven in schaapskleren” volgen – aanklachten die afkomstig zijn van de kardinaal zelf.

De remedie die Zijne Eminentie voorstelt aan degenen die “de strijd voor het geloof, de katholieke moraal en de liturgische traditie” willen voeren, is trouw aan de opvolger van Petrus. Elke katholiek zou moeten aanvaarden wat van de paus komt, zonder ooit ongehoorzaam te zijn. Dat is echter niet zo eenvoudig als het lijkt, want is het niet juist vanuit Rome dat:

• de eucharistische communie voor hertrouwde gescheidenen komt,
• evenals de zegening van onregelmatige paren,
• de bewering dat God de pluraliteit van religies wil,
• het in twijfel trekken van titels die traditioneel aan de Heilige Maagd Maria worden toegekend,
• of zelfs de poging om op lange termijn het traditionele missaal af te schaffen? 

Kardinaal Sarah heeft zich echter zelf tegen een aantal van deze nieuwigheden verzet in naam van de Traditie.

Aan de ene kant geeft hij ons het voorbeeld van de goede strijd voor het geloof, de katholieke moraal en de liturgische traditie; aan de andere kant nodigt hij ons uit om te gehoorzamen aan degenen die aan de basis liggen van het kwaad dat we bestrijden. 

Hoe kunnen we dat doen, terwijl kardinalen heterodoxe meningen kunnen verspreiden, die door de Guinese kardinaal worden afgekeurd, zonder ooit door de kerkelijke autoriteiten te worden lastiggevallen? Wat kunnen we hieruit concluderen, behalve dat we, voordat we instemmen, geen andere keuze hebben dan onderscheid te maken tussen de leerstellingen die trouw zijn aan het geloof van altijd en die welke de uitdrukking zijn van een nieuwe gedachtegang, die onverenigbaar is met het vroegere leergezag? Hoewel de huidige paus nog maar kort het pausdom uitoefent, laten zijn benoemingen in de hoogste ambten en zijn toespraken en preken geen opmerkelijke verandering vermoeden.

Het voorbeeld van Christus’ gehoorzaamheid, waarop Kardinaal Sarah zich beroept, is dat van een gehoorzaamheid die haar ware waarde vindt, omdat ze in overeenstemming is met een gebod van God, in tegenstelling tot het gebod van mensen. En Christus wijst ons hier op de ware grenzen van gehoorzaamheid – die van het gezag. “U zou geen macht over Mij hebben als het u niet van boven was gegeven” – dat wil zeggen door een autoriteit die hoger is dan de uwe. Dit antwoord aan Pilatus herinnert ons aan het grote eerste principe van de hele ecclesiologie: de paus is slechts de plaatsvervanger van Christus en de kerk is niet het mystieke lichaam van de paus. De heilige Paulus herinnerde de Galaten hieraan (I, 8): “Als iemand u een ander evangelie komt prediken dan het evangelie dat u al is gepredikt, laat hem dan vervloekt zijn”.

De heilige Catharina van Siena hekelde het immorele gedrag van de kerkelijke leiders van haar tijd, hun gebrek aan gerechtigheid en naastenliefde, en raadde aan hen te gehoorzamen omdat zij toen nog altijd hetzelfde evangelie en hetzelfde credo predikten. Zou zij evenzeer gehoorzaamheid aan Amoris Laetitia of Fiducia Supplicans hebben geëist? Het lezen van haar Dialoog doet daar toch aan twijfelen.

Ten slotte geeft kardinaal Sarah ons het mooie voorbeeld van de heroïsche gehoorzaamheid van Padre Pio om over na te denken. We willen echter wijzen op het enorme verschil tussen de situatie van de stigmata-drager van Pietrelcina en die van de Priesterbroederschap Sint-Pius X. 

Hij aanvaardde in geloof, nederigheid en gehoorzaamheid een ernstig onrecht dat hem persoonlijk aanging, maar dat geen externe gevolgen had voor het heil van de zielen. De Priesterbroederschap verzet zich daarentegen tegen een onrechtvaardigheid die het algemeen welzijn van de Kerk raakt, die gekwetst is in haar geloof, haar moraal en haar liturgie, zoals de kardinaal erkent. Hoe kunnen we zwijgen terwijl het geloof en het heil van de gelovigen worden bedreigd? Is het niet noodzakelijk, uit naastenliefde voor deze zielen, dat sommigen het aandurven zich te verzetten tegen degenen die de dwaling verspreiden?

De heilige Paulus verzette zich in Antiochië openlijk tegen de heilige Petrus, voordat de eerste paus zijn dwaling erkende. De heilige Athanasius, terwijl de meerderheid van de bisschoppen dicht bij de ketterij van Arius stond, werd door paus Liberius geëxcommuniceerd, maar bleef prediken en de zielen verlichten. Pater Pio had dus gelijk om onrechtvaardige sancties tegen hem te gehoorzamen, want niets bedreigde het geloof van de gelovigen. Minder bekend is dat hij weigerde de H. Mis te vieren volgens het experimentele missaal van 1965 in de volkstaal en dat hij de H. Mis van zijn wijding bleef vieren tot aan zijn dood in 1968, enkele maanden voor de liturgische hervorming van kracht werd. Wat zou hij dan hebben gedaan?

Eminentie, wij smeken u uw autoriteit, uw bekendheid en uw pen te gebruiken om de Heilige Vader ervan te overtuigen een einde te maken aan de leerstellige, morele en liturgische crisis die de heilige Kerk doormaakt. Dan zal de Priesterbroederschap Sint-Pius X niet langer genoodzaakt zijn bisschoppen te wijden zonder pauselijk mandaat. Dan zal er ware eenheid en volmaakte gemeenschap zijn in de Kerk van God: eenheid en gemeenschap in het geloof.

Abbé Étienne Ginoux en Abbé Jean-Michel Gleize | F.S.S.P.X.