Dit is voor ons een onmetelijk groot verdriet…

Mijn zeer dierbare vrienden, mijn zeer dierbare medebroeders, u die bent gekomen uit alle landen, uit alle windstreken; het is voor ons een vreugde u te mogen verwelkomen en u op dit moment, dat zo belangrijk is voor onze Priesterbroederschap en ook voor de Kerk, zo dicht bij ons te voelen. Ik denk namelijk dat, als pelgrims het op zich hebben genomen om dag en nacht te reizen en vanuit zeer afgelegen gebieden te komen om aan deze plechtigheid deel te nemen, dit komt doordat zij ervan overtuigd waren dat zij een kerkelijke plechtigheid zouden bijwonen, omdat zij zo bij thuiskomst de zekerheid zullen hebben dat de katholieke Kerk voortbestaat.

Er wordt ons verteld dat wij in een impasse verkeren. Waarom? Omdat wij uit Rome, vooral de afgelopen drie maanden, berispingen, smeekbeden, bevelen en dreigementen hebben ontvangen, om ons te zeggen dat wij onze activiteiten moeten staken, om ons te zeggen dat wij deze wijdingen niet mogen uitvoeren.

Het is voor ons een onmetelijke, grenzeloze pijn om te bedenken dat wij in conflict zijn met Rome vanwege ons geloof! Hoe is dit mogelijk? Het is iets dat ons voorstellingsvermogen te boven gaat, iets wat wij nooit hadden kunnen bedenken, wat wij nooit hadden kunnen geloven, vooral niet in onze kindertijd, toen alles nog eenduidig was, toen de Kerk geloofde in haar algemene eenheid, toen zij hetzelfde geloof en dezelfde sacramenten kende.

Ik heb het gezegd tegen degenen die uit Rome zijn gekomen: de christenen worden verscheurd in hun familie, in hun huis, onder hun kinderen; zij zijn verscheurd in hun hart vanwege deze verdeeldheid in de Kerk, vanwege deze nieuwe religie die wordt onderwezen en beoefend. Priesters sterven voortijdig, verscheurd in hun hart en in hun ziel. Wij bevinden ons in een werkelijk dramatische situatie! Wij staan dus voor de keuze tussen een schijn – zou ik zeggen – van gehoorzaamheid – want de Heilige Vader kan ons niet vragen ons geloof op te geven, dat is absoluut onmogelijk – en het behoud van ons geloof. Welnu, wij kiezen ervoor ons geloof niet op te geven. Want daarin kunnen wij ons niet vergissen. De Kerk kan zich niet vergissen in wat zij al tweeduizend jaar lang heeft onderwezen; dat is onmogelijk.

Morgen zal onze veroordeling wellicht in de kranten verschijnen vanwege de wijdingen van vandaag; dat is heel goed mogelijk. Dit verwijt, deze veroordeling – mocht er al een zijn – deze berispingen, mochten er al zijn, zullen volstrekt ongeldig zijn.

O ja, wij hebben geloof in Petrus, wij hebben geloof in de Opvolger van Petrus. Maar zoals Paus Pius IX het zo treffend verwoordt in zijn dogmatische constitutie over de Romeinse Paus: de paus heeft de Heilige Geest ontvangen, niet om nieuwe waarheden te creëren, maar om ons in het eeuwige geloof te bevestigen. Dat is de dogmatische definitie van de pauselijke onfeilbaarheid, zoals die tijdens het Eerste Vaticaans Concilie door Paus Pius IX is vastgelegd. En daarom zijn wij ervan overtuigd dat wij, door de tradities van de Kerk in ere te houden, onze liefde, onze volgzaamheid en onze gehoorzaamheid jegens de Opvolger van Petrus betuigen.

(Uittreksel uit de preek van Mgr. Lefebvre op 29 juni 1976 te Écône – 50 jaar geleden)