Mgr. Schneider geeft details over zijn audiëntie bij Leo XIV

De website InfoVaticana geeft informatie over de privé-audiëntie van Mgr. Athanasius Schneider, hulpbisschop van Astana, bij paus Leo XIV op 18 december 2025. In een interview met Robert Moynihan, uitgezonden door Urbi et Orbi Communications, heeft Mgr. Schneider ook zelf een deel van zijn gesprek met de paus weergegeven.

Bij die gelegenheid ging hij dieper in op de diagnose die hij de paus had gegeven over de situatie van de Kerk, waarbij hij enkele punten herhaalde die hij in januari al had benadrukt, toen hij zinspeelde op de noodzaak van een apostolische constitutie om de liturgische vrede te waarborgen.

De hulpbisschop verklaarde dat het gesprek “open en hartelijk” was en benadrukte – onder de besproken onderwerpen – zowel de wonden die hij in de Kerk waarneemt als de spirituele impact die de buitengewone vorm van de Romeinse ritus heeft gehad op veel gelovigen, met name onder jongeren.

De vijf wonden die de Kerk verzwakken

Zo legde Mgr. Schneider de paus een lijst voor met wat hij omschreef als de vijf belangrijkste wonden die de Kerk vandaag de dag teisteren en die volgens hem dringend aandacht behoeven:

1. De leerstellige verwarring, die de duidelijkheid van de geloofsboodschap aantast en die zou kunnen worden verholpen door een plechtige geloofsbelijdenis die bindend is.
2. Liturgische anarchie en confrontaties rond de Romeinse ritus, die tot verdeeldheid binnen de kerkgemeenschap hebben geleid.
3. Twijfelachtige bisschoppelijke benoemingen, waarbij sommige bisschoppen en kardinalen volgens hem eerder seculiere doelen nastreven dan de traditionele leer van de Kerk volgen.
4. Een gebrekkige priesteropleiding, met name op het gebied van leer, moraal en liturgie, die de voorbereiding van toekomstige generaties priesters zou hebben verzwakt.
5. De moeilijkheden die het contemplatieve leven beïnvloeden, met inbegrip van verwijzingen naar problemen die zijn gerezen rond de toepassing van de instructie Cor orans op het leven van contemplatieve zusters.

De invloed van de traditionele mis op jongeren

Een van de interessantste passages uit de audiëntie, volgens het verslag van Mgr. Schneider, is het feit dat de paus vertelde dat hij van jongeren had gehoord dat hun bekering tot God tot stand was gekomen door de traditionele mis in het Latijn.  De paus verwees met een glimlach naar dit getuigenis en sprak zijn verbazing uit over de spirituele kracht die deze liturgische vorm op de nieuwe generaties uitoefent.

De Priesterbroederschap Sint-Pius X

Tijdens het gesprek bracht Mgr. Schneider ook de situatie van de Priesterbroederschap Sint-Pius X (FSSPX) ter sprake en gaf hij aan dat deze Priesterbroederschap terecht waarschuwt dat bepaalde passages van het Tweede Vaticaans Concilie, een pastoraal concilie, zijn gebruikt als een nieuw kerkelijk paradigma dat volgens hem moet worden gecorrigeerd.

Hij bevestigde ook dat de Kerk eerlijk moet kijken naar de dubbelzinnigheden in bepaalde uitdrukkingen van het Concilie, met name over kwesties als godsdienstvrijheid of collegialiteit, en benadrukte dat het hier gaat om pastorale formuleringen en niet om definitieve leerstellingen van het leergezag.

De hulpbisschop verklaarde dat het een tragedie zou zijn als de FSSPX volledig gescheiden zou blijven van de Kerk, en bevestigde dat, als deze “arm” verloren zou gaan, de Kerk schade zou lijden en verminkt zou worden. Hij drong er daarom bij Leo XIV op aan om grootmoedig te handelen en ten minste een gedeeltelijke integratie van de Priesterbroederschap in het leven van de Kerk toe te staan, zonder dat de leerstellige kwestie een obstakel zou vormen.

Mgr. Schneider was heel duidelijk toen hij verwees naar het standpunt van kardinaal Víctor Manuel Fernández, die eist dat de leerstellige dialoog eerst wordt opgelost voordat er sprake kan zijn van enige canonieke regularisatie. De bisschop noemde deze benadering onrealistisch, buitensporig hard en weinig pastoraal, aangezien zij elke praktische vooruitgang blokkeert en een situatie van onnodige spanning in stand houdt.

Volgens hem leert de geschiedenis dat verzoenings- en integratieprocessen niet altijd beginnen met een volledige leerstellige oplossing, maar geleidelijk kunnen vorderen, waarbij eerst de zichtbare gemeenschap wordt bevorderd en ruimte wordt gelaten voor een latere, meer serene en vruchtbare theologische dialoog.