Leo XIV en mevrouw Mullally

Wat er van zaterdag 25 tot en met dinsdag 28 april 2026 in Rome is gebeurd, is zowel afschuwelijk, schandalig als grotesk: een vrouw, gekleed als bisschop, werd door de Heilige Stoel met kerkelijke eer ontvangen. Dezelfde vrouw die paus Leo XIV bij zijn inhuldiging aansprak als “Zeer Eerwaarde en Zeer Eervolle Dame Sarah Mullally, aartsbisschop van Canterbury”, primaat van de Anglicaanse Gemeenschap.

Paus Leo XIV, die tot nu toe de Algemeen-Overste van de Priesterbroederschap Sint-Pius X een eenvoudige audiëntie geweigerd heeft, ontving op maandag 27 april in het Vaticaan, met alle eer die een aartsbisschop toekomt, de officiële vertegenwoordiger van het anglicaanse schisma, die de LGBT-lobby aanmoedigt, zich openstelt voor de mogelijkheid van abortus en een ongeldige wijding heeft ontvangen, uitgevoerd in strijd met het goddelijk recht.

Een vreemd bezoek

“Een vrouw loopt door de Sint-Damascenushof van het Vaticaan, gekleed in een paarse soutane, een ceintuur, een Romeinse kraag, een borstkruis en een bisschopsring. Kardinalen groeten haar, openen deuren voor haar en begeleiden haar naar het kantoor van de paus. Ze zal naast Leo XIV plaatsnemen. Ze zal de eerbetuigingen ontvangen die een primaat toekomt. Ze zal de een na de ander zegenen, zoals bisschoppen dat doen. Het beeld zal de krantenkoppen halen, de televisienieuwsuitzendingen openen en in de handboeken over oecumenische geschiedenis worden afgedrukt. En het beeld zal, zonder woorden maar met uiterste welsprekendheid, het volgende zeggen: in het bijzijn van deze persoon en in het bijzijn van de opvolger van Petrus zijn de sacramentele tekenen onderling uitwisselbaar.

Deze visuele gelijkwaardigheid is onjuist. En dat is op een manier die ertoe doet, omdat de sacramentele tekenen geen protocollaire versieringen zijn. Het zijn wat de heilige Augustinus verba visibilia noemde, zichtbare woorden: ze brengen een theologische werkelijkheid over. […] Ze betekenen dat degene die ze draagt door handoplegging in ononderbroken apostolische opvolging de wijdingsbevoegdheid, het sacramentele karakter, heeft ontvangen. […] Deze bevoegdheid is, in het katholieke geloof, de enige reden waarom de bisschop zich kleedt zoals hij zich kleedt en zegent zoals hij zegent. Wanneer het teken loskomt van zijn inhoud, blijft het niet neutraal: het wordt actief in tegengestelde zin. Het geeft aan dat de inhoud nooit echt van belang is geweest”1.

“Dit soort gebaren komt niet overeen met een oecumene gebaseerd op leerstellige duidelijkheid, maar vervaagt de grenzen die de Kerk zelf nauwkeurig heeft afgebakend”2.

Zo schrijft de website “Infovaticana”, een conservatieve site opgericht door de Spaanse journalist Gabriel Ariza3. Iedereen – althans onder degenen die nog het katholieke geloof en het gezonde verstand hebben behouden – zal het ermee eens zijn dat het moeilijk is hem ongelijk te geven. En wat valt er nog meer te zeggen? 

De diepe wortels van het anglicanisme: een schisma dat verweven is met ketterij

Deze vrouw die eind april 2026 door de gangen van het Vaticaan liep, is niemand minder dan Sarah Mullally, de primaat van de Anglicaanse gemeenschap, de aartsbisschop van Canterbury. Zij werd inderdaad ontvangen door paus Leo XIV op die ochtend van maandag 27 april 2026. Maar ook vandaag de dag staat zij nog steeds aan het hoofd van een pseudo-kerk, die in werkelijkheid een afscheiding is van de ware Kerk, een dubbele breuk van een schisma en een ketterij.

De Anglicaanse Gemeenschap is namelijk voortgekomen uit het schisma dat in 1534 werd veroorzaakt door de Engelse koning Hendrik VIII Tudor (1509-1547) met de Act of Supremacy, die het uitgangspunt vormt voor de afwijzing van de jurisdictie van de paus, de bisschop van Rome, over de Kerk van Engeland. Erger nog: onder de opvolger van Hendrik VIII, de jonge koning Edward VI (1547-1553), en op instigatie van de aartsbisschop van Canterbury, Thomas Crammer, bekeert het koninkrijk Engeland zich tot de protestantse ketterij. In 1549 schafte Crammer de oude liturgie af en stelde hij het Book of Common Prayer of Prayer Book samen, het equivalent van het missaal en het brevier bij de protestanten in Engeland. Tegelijkertijd verscheen in 1550 het nieuwe anglicaanse Ordinal, met de riten voor de wijding tot de heilige orden: dit is het ritueel waarvan Leo XIII in 1896 de ongeldigheid zou vaststellen. Ten slotte publiceert Crammer, nog steeds in 1552, een geloofsbelijdenis in 42 artikelen, hoofdzakelijk calvinistisch met leerstellige punten uit de lutherse, zwingliaanse en katholieke traditie.

Na een korte terugkeer naar het katholicisme onder het bewind van Maria Tudor (1553-1558) keert het koninkrijk Engeland onder het bewind van Elizabeth I (1558-1603) definitief terug naar het schisma en de ketterij. In 1559 zette de koningin de vijftien bisschoppen van het koninkrijk af die hadden geweigerd de eed af te leggen om de Act of Supremacy na te leven. Alle bisschopszetels van het koninkrijk kwamen vacant. Er moest een nieuwe hiërarchie worden gecreëerd. Op 1 augustus 1559 werd Matthieu Parker door het kapittel tot aartsbisschop van Canterbury gekozen; zijn wijding vond plaats op 17 december 1559. Hierop volgde een grote antikatholieke vervolging, waarbij veel katholieken als martelaren stierven (onder hen de jezuïet, de heilige Edmond Campion).

Ongeldige wijdingen en pseudo-bisschoppen

De wijding van Matthieu Parker is de bron van de hele anglicaanse hiërarchie en werd in 1896 door paus Leo XIII ongeldig verklaard. 

De pausen hadden deze ongeldigheid al voortdurend verklaard, lang vóór de verklaring van Leo XIII, bijvoorbeeld Julius III in 1554 en Paulus IV in 1555. En tot in de negentiende eeuw heeft de Kerk altijd geëist dat de geestelijken die hun wijding hadden ontvangen in de Anglicaanse gemeenschap volgens de ritus van Edward VI, onvoorwaardelijk opnieuw gewijd zouden worden, alsof de gewijde nooit iets had ontvangen.

De plechtige en onfeilbare handeling die de principiële ongeldigheid van de anglicaanse wijdingen definitief bekrachtigt, is de Apostolische Brief Apostolicae curae van 18 september 18964. Paus Leo XIII legt daarin uit dat de wijdingsritus zelf, zoals die door de anglicanen is uitgewerkt en gebruikt, niet de ware ritus van de Kerk is. De wijdingen die volgens deze ritus zijn verleend, zijn dus ongeldig om drie redenen: ten eerste, wegens een gebrek aan vorm; ten tweede wegens gebrek aan intentie, aangezien de bedienaar die deze ritus gebruikt niet de vereiste intentie kan hebben, namelijk te doen wat de Kerk doet, dat wil zeggen haar ritus te gebruiken; ten derde wegens gebrek aan bedienaar, aangezien sinds de wijding van Mathieu Parker geen enkele bedienaar van de Anglicaanse gemeenschap werkelijk priester of bisschop is.

Ook al hebben sommige pseudo-anglicaanse bisschoppen in de loop van de afgelopen twee eeuwen een geldige wijding kunnen vragen en verkrijgen van schismatieke orthodoxe bisschoppen, blijft het een feit dat de wijdingen die door deze anglicaanse ambtsdragers zijn verleend, altijd ongeldig zijn geweest om de twee eerstgenoemde redenen.

Leo XIV stapelt de schandalen op

Na het oecumenisch jubileum, na de reis naar Turkije en het reciteren van het Credo zonder het “Filioque” om de orthodoxen niet voor het hoofd te stoten, begeeft paus Leo XIV zich hier op surrealistisch terrein. Dit bezoek van Sarah Mullally gaat immers verder dan een louter diplomatiek bezoek. We hebben hier duidelijk te maken met het bezoek van een religieuze “leidster”, die als zodanig wordt ontvangen door een andere religieuze leider, de aartsbisschop van Canterbury en de bisschop van Rome, twee kerkleiders die hun kerken als zusterkerken beschouwen. Reeds in de boodschap die hij haar op 20 maart jongstleden ter gelegenheid van haar inhuldiging5 richtte, sprak de paus zijn officiële erkenning uit voor de missie van dame Sarah, door herhaaldelijk de Heilige Geest voor haar aan te roepen en de Geest van Wijsheid voor haar te vragen. Hiermee wekt Leo XIV de indruk de pseudo-Anglicaanse Kerk als een instrument van verlossing te beschouwen, voor zover hij mevrouw Mullally – die evenmin bisschop is als de heilige Jeanne d’Arc – in haar missie aanmoedigt. 

Door ook dit hele protocol toe te staan, dat niet zomaar een protocol is, zoals de website “Infovaticana” opmerkt, brengt paus Leo XIV zich in openlijke tegenspraak met zijn twee voorgangers, Leo XIII, die de ongeldigheid van de anglicaanse wijdingen verklaarde, en ook Johannes Paulus II, die in de apostolische brief Ordinatio sacerdotalis van 22 mei 1994 de mogelijkheid veroordeelde om vrouwen te wijden tot de heilige ambten van het priesterschap6.

De noodtoestand

De laatste twijfels die sommige gewetens nog zouden kunnen doen aarzelen, sinds de Algemeen-Overste van de Priesterbroederschap Sint-Pius X nieuwe bisschopswijdingen heeft aangekondigd voor 1 juli aanstaande, zouden hier wel eens in het niet te vallen. 

Zeker, de door de Priesterbroederschap voorgenomen handeling heeft wel iets paradoxaals, aangezien het gaat om het wijden van bisschoppen tegen de wil van de paus in. Maar is de meest flagrante paradox hier niet juist de houding van paus Leo XIV, die de oecumenische toegeeflijkheid tot het uiterste drijft? Welk gezag zou de Paus daarna nog kunnen hebben om degenen te excommuniceren die trouw willen blijven aan de leer van Leo XIII, die de ongeldigheid van anglicaanse wijdingen verklaarde? Of zelfs aan die van Johannes Paulus II, die verklaarde dat het onmogelijk is vrouwen tot bisschop te wijden?...

Zullen de wijdingen van 1 juli aanstaande Leo XIV ertoe bewegen blijk te geven van een strengheid en hardheid die we tot nu toe nog niet van hem hebben gezien? Sommigen voorspellen dit al7. Als hij dat zou doen, zou hij de heilige Kerk van God, die al zwaar te lijden heeft onder de onophoudelijke en steeds erger wordende gevolgen van het Tweede Vaticaans Concilie, het onnoemelijke schandaal van een schreeuwende onrechtvaardigheid bezorgen. 

Hoewel de paus tot nu toe doof is gebleven voor de stappen die Don Davide Pagliarani heeft ondernomen om een eenvoudige audiëntie bij hem te verkrijgen, ontvangt hij met alle eer die een aartsbisschop toekomt de officiële vertegenwoordiger van het anglicaanse schisma, die de LGBT-lobby aanmoedigt, zich openstelt voor de mogelijkheid van abortus8 en een ongeldige wijding heeft ontvangen, uitgevoerd in strijd met het goddelijk recht.

Abbé Jean-Michel Gleize FSSPX