Een interview met een familievader over het Rozenkransgebed in het gezin

Geachte heer Laroche, u heeft het initiatief "Oostenrijk bidt" gelanceerd. Wat betekent de rozenkrans voor u?

Ik kom oorspronkelijk uit het gebied waar St. Louis Maria Grignion de Montfort werkte. De rozenkrans is 200 jaar later nog steeds sterk geworteld in families daar. Ik had de grote genade om op te groeien in een gezin waar we elke dag samen de rozenkrans baden. Voor mij is het een integraal onderdeel van mijn leven geworden. Net zoals bv. er een zondag is in de week waarop we kunnen ontspannen, is de rozenkrans voor mij een mooie pauze die ons in staat stelt een beetje afstand te nemen van de dag en tot rust te komen. Ik heb het initiatief "Oostenrijk bidt" opgericht in de hoop dat deze wekelijkse afspraak voor velen een integraal onderdeel van de week zal worden. En zie, dat is precies wat er gebeurde. Zelfs drie jaar later komen mensen op veel plaatsen op woensdag samen om samen de rozenkrans te bidden – niet alleen in Oostenrijk, maar ook in Duitsland, Frankrijk en zelfs de VS!

Ze bidden ook de rozenkrans in het gezin. Hoe werkt het?

Het belangrijkste zijn vaste gebedstijden die iedereen kan volgen. We ontmoeten elkaar elke avond ongeveer tien minuten na het avondeten. De oudere kinderen hebben dan de tijd om de tafel af te ruimen en de jongere kunnen hun tanden poetsen. En dan is het voor ons onderdeel van de vaste agenda om samen de rozenkrans te bidden. Behalve op zondag, als we op weg naar de kerk de rozenkrans bidden. 's Avonds zingen we in plaats daarvan de Completen. We zijn hiermee begonnen toen onze oudste negen jaar oud was.

Met elf kinderen is het waarschijnlijk niet zo gemakkelijk?

Onze kinderen zijn ermee opgegroeid, net zoals ik ermee ben opgegroeid. Ik kan me niet herinneren wanneer ik de eerste rozenkrans heb gebeden. Mijn ouders baden de rozenkrans met de oudere broers en zussen. Eerst bad ik maar kort mee en dan keek ik in boeken, maar in dezelfde ruimte. En altijd op mijn verjaardag zeiden mijn ouders: "Nou, nu ben je groter, nu kun je nog een tientje meer bidden." Beetje bij beetje mocht ik meer bidden en groeide ik er uiteindelijk in. Voor de Eerste Communie konden we allemaal de rozenkrans in zijn geheel bidden, maar ook voorbidden. Mijn vrouw en ik deden hetzelfde met onze kinderen. Eerst baden we met ons twee de rozenkrans, daarna kwamen onze oudsten erbij en daarna de volgende kinderen. Ze zijn erin gegroeid, net als ik vroeger. Het is gewoon een vanzelfsprekendheid, net als de maaltijden samen. We hadden daarom de grote genade dat er nooit moeilijkheden zijn geweest vanwege de rozenkrans.

Het gaat allemaal vanzelf?

Je moet de grootste energie aan jezelf besteden: je moet zelfdiscipline hebben en elke dag op hetzelfde tijdstip de rozenkrans bidden met het gezin. Dan doen de kinderen mee. Hoe eerder je begint, hoe gemakkelijker het zal zijn. Voor de kinderen is het belangrijkste dat ze goed bidden en mooi knielen. Dit is ook belangrijk! Als je naar de koning gaat, neem je ook een goede houding aan! En hier bezoeken we onze hemelse Moeder! Ik kniel meestal achter de familie. Als ik zie dat iemand verstrooid is, klap ik gewoon zachtjes. Hij weet dan al dat hij zich weer moet concentreren. Vanuit ons oogpunt zou het niet te lang moeten duren. We voegen dus niet voor altijd veel gebeden toe. Liever alleen de rozenkrans en regelmatig. Dit geldt overigens ook voor de openbare rozenkrans van "Oostenrijk bidt".

Hoe kunnen gezinnen die er niet mee zijn opgegroeid de rozenkrans integreren in het dagelijks leven?

Je kunt het zeker niet forceren. Je moet het laten groeien, een vast tijdstip vinden en langzaam beginnen. Eerst de ouders, dan nodig je de kinderen uit. Beetje bij beetje, eerst een tientje samen, dan steeds meer. De rozenkrans is een zekere devotie, we begroeten onze hemelse Moeder ongeveer twintig minuten. Je went er snel aan en genade helpt. Dit betekent dat als je dit contact onderhoudt, het ook zal groeien. Het is ook een daad van naastenliefde en fatsoen jegens Onze-Lieve-Vrouw. Wordt er niet van de heilige Johannes gezegd: "En van die tijd af nam de leerling ze tot zich?" Het is dus geen plicht of een must - want dan brengt het ook volwassenen geen vreugde. We moeten het beschouwen als een daad van liefde voor Onze-Lieve-Vrouw, dan brengt het ook vreugde. Dan moet het doel ook duidelijk zijn: men wil de hele rozenkrans bidden. Maar er is geen haast. Het is beter om met jonge kinderen langzaam te beginnen en dan in drie of vier jaar het hele rozenhoedje te bidden dan alles meteen te willen en dan halverwege op te geven. Bij moeilijke kinderen moet je soms ruimhartig zijn. Je moet het eerder motiveren. Het is vaak moeilijk voor volwassenen om te beginnen met bidden. Dus bovenal maakt zelfdiscipline er deel van uit. Als de ouders het goede voorbeeld geven, is de kans groter dat de kinderen meedoen. Als het een gewoonte wordt, zullen de kinderen minder snel moeilijk zijn. Met andere woorden, ik denk dat met veel liefde, geduld en door een goed rolmodel te zijn, de rozenkrans ook later in het dagelijkse gezinsleven kan worden geïntegreerd.

Wat zijn de uitdagingen van het bidden van de rozenkrans in het gezin?

Het maakt zeker deel uit van de ouderlijke plicht om erop toe te zien dat de kinderen mooi bidden en niet verstrooid. Men moet voorzichtig maar vastberaden ingrijpen. Vaak willen de kinderen meer doen, maar dat betekent niet dat het de komende dagen hetzelfde zal zijn. De kleine kinderen hebben een kleine verplichting, maar die moet dan ook vervuld worden. Degenen die hun plichten hebben vervuld (een of twee tientjes), kunnen dan rustig spelen in dezelfde ruimte, maar ervaren de rozenkrans toch terwijl de anderen nog bidden. Nogmaals, je moet niet ongeduldig zijn.

Zijn er misschien ook heel bijzondere momenten verbonden aan de gemeenschappelijke rozenkrans?

We hebben elf kinderen. Je kunt je voorstellen dat als er met 13 mensen samenwonen, er altijd best veel aan de hand is. De rozenkrans brengt het gezin weer bij elkaar, schept ook weer rust als kinderen koppig zijn of er ruzie is geweest. Voor deze keer keert de echte rust terug. Er heerst een fijn gevoel van saamhorigheid. Hieraan moet het gebedsverzoek worden toegevoegd: niet elke dag, maar regelmatig is het mogelijk om de rozenkrans te bidden voor een bepaalde persoon uit de familie of kennis, of voor een bepaalde groep: bijvoorbeeld op donderdag voor de priesters die voor ons zorgen. Op een verjaardag voor de jarige. Op de dag van de Eerste Communicanten voor de Eerste Communicanten. Op de dag van een huwelijk, voor de bruid en bruidegom, enz. De rozenkrans van het gezin wordt zo een sociale aangelegenheid, men spreekt van de "gemeenschap van de heiligen", en ik denk dat het ook iedereen aanmoedigt om vuriger te bidden.

Waarom zou je andere gezinnen aanraden om samen de rozenkrans te bidden? Is er misschien een concreet voordeel?

De rozenkrans is een daad van onbaatzuchtigheid en liefde voor onze Hemelse Moeder. Als we vragen wat het ons brengt, dan zitten we eigenlijk al weer in een bepaald egoïsme. Maar we krijgen natuurlijk ook iets terug als we het gebed cultiveren. Mijn vrouw en ik zijn bijna 30 jaar getrouwd. Niet dat er nooit moeilijke situaties zijn geweest, in gezondheid, op het werk, in relaties. Maar het was nooit erg serieus en ik denk dat de rozenkrans altijd de plooien heeft gladgestreken. Door regelmatig te bidden verwerft men absoluut vertrouwen. Dat wil zeggen, je bent onbevreesd voor de dingen die komen gaan. God en Zijn hemelse Moeder dragen ons door het leven, wat er ook gebeurt. Die bescherming ervaren we elke dag. En ik denk dat onze kinderen dat ook zien. Maar verwar het niet: gebed belooft ons niet noodzakelijkerwijs aards geluk, maar hemels geluk. Het betekent niet dat we nooit in de problemen komen op aarde. Op aarde wordt echter gezegd dat God en onze hemelse moeder ons altijd dragen in de beproeving.

De rozenkrans geeft ons ook een zekere vrede en veiligheid in het dagelijks leven, maar ook wanneer ons wordt gevraagd iets ongewoons en mogelijk polariserend of stoutmoedigs te ondernemen, maar dat we als een christelijke plicht beschouwen. Dan wordt de hulp van de hemel tastbaar. Dit heb ik onder andere meegemaakt met "Oostenrijk bidt", maar ook daarvoor, toen het ging om het eisen van de vrijheid van de heilige cultus van de Oostenrijkse regering in 2020 tijdens de Corona periode.

Als we onze ogen open houden, zien we veel vruchten van het gebed. In een ontkerstende samenleving is het bijna een wonder als gezinnen bij elkaar blijven en kinderen goed worden opgeleid. Onlangs kwam een groepsleider van het Rozenkrans Initiatief naar me toe en zei dat ze al drie jaar aan het bidden waren en dat er nog niet veel gebeurd was. Tegelijkertijd vertelde hij me dat een agnost al drie jaar regelmatig bidt – en hij wacht nog steeds op de vruchten van het gebed!

Hebt u rolmodellen in het gebed?

De heilige Bernardus van Clairvaux bijvoorbeeld, of pater Petrus Pavlicek, die na zijn terugkeer uit gevangenschap in Oostenrijk een rozenkranskruistocht begon. Hij stond model voor het initiatief "Oostenrijk bidt". In mijn jeugd had ik ook pater Jean Reynaud als opvoeder, een oude jeugdpastoor die in de jaren 80 de rozenkrans in Frankrijk in de traditie nieuw leven inblies.

Heb je nog andere tips voor het gezinsgebed?

Blijf het vooral doen. En dat geldt ook voor jongeren als ze uit huis gaan en op eigen benen gaan staan. Ze moeten dagelijks de rozenkrans bidden. Eerst alleen, dan met de echtgenoot en uiteindelijk samen met de kinderen. Het is het beste om reeds samen de rozenkrans te bidden tijdens bijeenkomsten voor het huwelijk. 

(Bron: FSSPX Deutschland 7 oktober 2024)