Gedachtenis OLV van Smarten: brief van de Zusters van de FSSPX

De Moeder van Smarten stond  aan de voet van het Kruis…

De jonge kinderen die het voorrecht hadden Onze-Lieve-Vrouw te zien,  met name die van La Salette en Pontmain,  zagen haar huilen. Zij getuigden later dat ze nog nooit op een menselijk gezicht een verdriet hadden gezien dat daar ook maar enigszins bij in de buurt kwam! Dat is trouwens wat de liturgie zelf ons zegt: “O gij allen die de weg passeert, kijkt en ziet of er een smart is gelijk aan mijn smart!”. Waar komt dan zo’n intens leed in het Hart van onze Moeder vandaan?

Want het gaat wel degelijk om haar Hart: medeleven is een zaak van het hart. Om medeleven te hebben, moet men liefhebben. Medeleven is liefhebben tot het punt waarop men het lijden van een dierbare deelt, het met hem lijdt, zoals hij. Hoe meer we liefhebben, hoe meer we medeleven kunnen hebben.

Bij Onze-Lieve-Vrouw speelt alles zich van binnen af. En als zo’n pijn op haar menselijke gelaat verschijnt, wat gebeurt er dan in het diepst van haar Hart? Dat is een vraag die we haar moeten stellen: laten we heel dicht bij haar komen en op onze beurt proberen mee te leven met haar pijn:

Onze-Lieve-Vrouw weet beter dan wie ook wie Jezus is: Zij leefde uit het geloof, net als wij, maar uit een geloof dat zoveel levendiger en indringender was! Zij zag, aan het Kruis, met de ogen van het geloof, de Zoon van God, God Zelf, de heiligheid zelf, de oneindige goedheid, ten prooi aan verschrikkelijke lijden, terwijl Hij onschuldig was. Zij zag Hem lijden om de door de zonde geschonden eer van God te herstellen, lijden omwille van zijn schepselen, om hen te redden, en tegen welke prijs!

En deze Jezus, meer dan wie ook, houdt Onze-Lieve-Vrouw van Hem: Door op de dag van de Aankondiging te aanvaarden zijn Moeder te worden, ontving zij in haar menselijk hart een moederlijke liefde die, voor zover dat voor een schepsel mogelijk is, de liefde van de Vader voor Zijn goddelijke Zoon benaderde: zij is werkelijk de Moeder van God en zij koestert voor haar Zoon een liefde van een intensiteit waarvan wij ons geen enkel voorbeeld kunnen vormen. Zij houdt van Hem als haar Zoon, met alle tederheid van een moederhart; zij houdt van Hem als haar God, met alle eerbied, aanbidding en diepgang van een volmaakt zuivere ziel!

Onze-Lieve-Vrouw neemt met een unieke scherpzinnigheid de diepte van het lijden van Jezus waar: deze liefde brengt hun beide Harten in harmonie en alles wat de een lijdt, lijdt de ander eveneens. Maar als het lijden van Jezus in Zijn lichaam alles overtreft wat men zich kan voorstellen, wat valt er dan te zeggen over het lijden van Zijn ziel? Want Hij houdt van zijn schepselen, Hij zal alles in het werk stellen om hen aan de eeuwige dood te ontrukken. En toch, wat een ondankbaarheid van de kant van de mensen, van ons allen die zo ongevoelig zijn… En zoveel zielen, die ondanks alles deze Liefde zullen weigeren en zichzelf zullen verdoemen! Wat een pijn voor Zijn Heilig Hart! Dat is het grote lijden van het Onbevlekt Hart, dat op een unieke manier doordringt in het Hart van Jezus. Zij lijdt bij het zien van het lijden van Jezus, en zij lijdt ook, net als Hij, bij het zien dat vele zielen, haar eigen kinderen, geen gebruik zullen maken van deze overvloedige Verlossing.

Onze-Lieve-Vrouw gaat met haar hele wezen in op het Plan van God: in haar is geen enkele opstandigheid, geen enkele terugkeer op zichzelf. Zij stemt, in geloof, in met alles wat de Vader wil voor haar Zoon en voor haar. Het Heilig Hart en het Onbevlekt Hart zijn volkomen in harmonie, volledig toegewijd, volledig ondergedompeld in de Wil van de Vader.

Onze-Lieve-Heer, bewogen door medelijden met de weduwe van Naim, had haar zoon opgewekt en aan haar teruggegeven. Maar voor zijn Moeder en voor Zichzelf wil Hij dit extra leed, veroorzaakt door hun wederzijds lijden. Hun twee Harten begrijpen elkaar zo goed! Onze-Lieve-Vrouw is hiertoe in staat: zij leeft op dat niveau. Zij die nooit iets anders heeft gedaan dan de Wil van God, wil volledig alles wat God wil, zonder weerstand, zonder uitstel, zonder halve maatregelen: Fiat!

Onze-Lieve-Vrouw offert haar goddelijke Zoon op, en zij offert zichzelf met Hem mee. Haar hele leven lang heeft ze alles gegeven en zichzelf gegeven, volledig, zonder terugkeer. De zelfgave van elk moment, die in haar ziel een nieuwe vermogen tot liefde creëerde, werd gevolgd door een andere gave die de vorige nog overtrof… Wat een duizelingwekkende toename in de liefde van God! Aangekomen aan de voet van het Kruis, met welke volmaaktheid biedt ze haar Zoon aan, en biedt ze zichzelf samen met Hem aan! Door haar offer te verenigen met dat van haar goddelijke Zoon, wordt zij onze moeder, in de volle betekenis van het woord; zij baart ons tot het leven van de genade: als Medeverlosseres redt zij samen met Jezus de zielen… O, hoe duur hebben onze zielen haar gekost!

Ondanks dit martelaarschap ervaren Jezus en Maria een immense vreugde. Hun wederzijdse liefde geeft de maat van hun lijden aan, maar ook de maat van hun vreugde: vreugde om volledig in dit plan van God te zijn, vreugde van de verlossing, van de aan God teruggegeven glorie, van de redding van de zielen… vreugde waaraan wij bijdragen door onze zielen open te stellen voor de genade, door ten volle te profiteren van de genaden van de Verlossing.

Wat een vreugde voor Onze-Lieve-Heer om te zien dat een ziel zich zonder aarzeling aan God heeft gegeven. Het is de Onbevlekte, zij staat daar aan de voet van Zijn Kruis… Zij is vervuld van God, daarom staat zij rechtop. Wat een kracht! Dit alles moet ons vervullen met een overvloedige vreugde, want zij is ook onze moeder…

Beste gelovigen, deze vreugde zal de onze zijn als we het lijden van onze Moeder aan de voet van het Kruis weten te delen. Is er een grotere vreugde voor een kind dan zijn moeder te kunnen troosten? En trouwens, is het troosten van Onze-Lieve-Vrouw niet het voorrecht van een christelijke ziel?

Laten we luisteren naar wat zuster Lucia zei:

Ik wilde alle martelingen ondergaan om het Onbevlekte Hart van Maria, mijn geliefde Moeder, genoegdoening te bieden en haar één voor één alle doornen te verwijderen die het verscheuren, maar ik begreep dat deze doornen het symbool zijn van de vele zonden die tegen haar Zoon worden begaan en worden overgedragen op het Hart van haar Moeder. Ja, want door hen gaan veel van haar andere zonen voor eeuwig verloren.

Het is aan ons om onze Moeder te troosten, alles te doen om de zonde, de oorzaak van zoveel leed, te vermijden en te verzoenen. En laten we ons door haar onderwijzen: zij heeft geen groter verlangen dan ons op haar te zien lijken. Laten we elkaar vandaag allemaal terugvinden aan de voet van het Kruis, laten we daar blijven, al is het maar 5 minuten, 10 minuten, in het gezelschap van Onze-Lieve-Vrouw, laten we haar vragen ons de geheimen van haar lijdend Hart te onthullen, dat zal de beste manier zijn om haar te troosten, en met haar het Hart van Jezus te troosten!

De Zusters van de Priesterbroederschap Sint-Pius X